blog bijgeloof
Blog

Dit is waarom ik geloof in bijgeloof

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Laura Simons
Laura
Simons

Bijgeloof is een vreemd fenomeen. Zelfs mijn eigen gewoonten laten me soms versteld staan. Ik moet mijn toets bijvoorbeeld altijd maken met dezelfde pen als waarmee ik heb geoefend, en ik kan mijn huis niet uit zonder mijn lievelingsketting te dragen.

En zo zijn er nog veel meer varianten van bijgeloof. Bijna iedereen die ik ken, heeft wel een eigen trucje om pech te voorkomen. Maar waarom doen we dat eigenlijk? En zouden we het eigenlijk wel of niet moeten voorkomen?

Pennen en kettinkjes

Van mijn eigen bijgeloof weet ik in ieder geval waar het vandaan komt. Als ik schrijf met dezelfde pen als waarmee ik heb geoefend, hoop ik dat dit een soort ‘herkenning’ oproep in mijn hersenen. Ik hoop dat ze zich herinneren wat ik opgeschreven heb tijdens het leren. Geen idee of het wetenschappelijk gezien ook mogelijk is, maar dat maakt voor mijn bijgeloof weinig uit.

Mijn kettinkje is erg bijzonder voor me en draag ik dan ook altijd. Het is een zilveren achthoek met mijn naam erin gegraveerd en ik heb het gekregen van mijn oma. Als ik het om heb, voel ik me zekerder. Het voelt alsof mijn familie bij me is en op me let. Hoe onnozel het misschien ook klinkt, bij mij werkt het gewoon.

Pech

Stel nu dat mijn kettinkje een keer kapot zou gaan voor een belangrijke toets. Of dat de pen waarmee ik heb geoefend leeg blijkt te zijn op het moment suprême? Dan zorgt het vast voor dikke pech. Precies om die reden ben ik altijd extra zuinig op mijn pennen en doe ik mijn kettinkje voor de zekerheid af met sporten.

Maar een tijdje geleden brak het gevreesde moment toch aan. In één week brak het slotje van mijn ketting en moest ik het huis uit zonder. En daarna ging ook nog eens mijn ‘oefen-pen’ leeg tijdens mijn toets. Heel prettig was die week niet, maar raad eens? Ik heb hem overleefd. Zonder pech! Zelfs mijn toets heb ik gewoon ruim voldoende gehaald.

Blijf geloven

Het lijkt dus allemaal nogal overbodig, dat bijgeloof. Ik ben de eerste die dat toe durft te geven. En toch ben ik niet van plan ooit met mijn gekke gewoontes op te houden. Waarom zou ik? Het geeft me een goed gevoel! Als ik denk dat mijn dag beter zal gaan door een sieraad te dragen, waarom zou ik dat dan niet doen? En als ik per se die ene blauwe pen wil hebben om mijn toets mee te maken, wie houdt mij dan tegen? 

Natuurlijk, prestaties die je levert komen altijd vanuit jezelf - ik ben nuchter genoeg om dat te beseffen. Maar het kan geen kwaad om een gewoonte te hebben die je meer vertrouwen geeft in je eigen kracht. Daarom geloof en verspreid ik de boodschap: ik geloof in bijgeloof! En ik ben er stiekem ook van overtuigd dat het geen kwaad kan als jullie dat ook zouden doen.

Laura (17) is gek op muziek, luisteren én maken, en je zal haar dan ook altijd zingend/neuriënd/fluitend aantreffen. Daarnaast doet ze nog aan korfbal en leest ze graag alles wat los en vast zit. Later hoopt ze een baan te vinden in het onderwijs, want dat vindt ze super interessant! Maar het allerleukste? ‘Dat kies ik toch voor toneel!’ Het liefst in een zelfgeschreven stuk ook nog.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten

Geen inhoud gevonden