Blog

Een broodje zand

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
blogger lucas
Lucas
Versteeg

Het is prachtig weer: ideaal om een dagje naar het strand te gaan. De auto is volgeladen met alles wat nodig is om zo’n dag te overleven: zonnebrandcrème, flesjes water, handdoeken, zonnebrillen, opklapstoeltjes, zwemkleding en chips. Niets kan mijn goede stemming nog verpesten. He-le-maal niets.

Maar bij aankomst blijken zo’n 1298 mensen daar precies hetzelfde over te denken. De parkeerplaats bij het strand is vol, waardoor we de auto twee kilometer verder ergens bij een gehucht waar niemand te bekennen is, moeten parkeren. Ik trek een gemaakte glimlach: ‘Gelukkig is het goed weer om te wandelen’.

Oeps
Als we aankomen, veeg ik het zweet van mijn voorhoofd en kijk ik om me heen naar de inmiddels 1342 mensen die zich vermaken op het strand. ‘Laten we gaan zwemmen! Er zijn mooie golven.’ Vrolijk loop ik richting de zee. Opeens zie ik waarschuwingsbordjes: 'drijfzand'. Een sportfreak van de strandwacht rent naar me toe en zegt dat zwemmen hier niet mag. Ik haal diep adem en keer terug. ‘Er zijn ook nog genoeg andere dingen te doen toch?!’


Vlieger 
Zoals vliegeren. De stuntvlieger wordt uitgepakt en ik loop met de twee handvatten naar achteren. Als de vlieger de lucht in gaat, laat ik hem heen en weer zweven en salto’s maken. Wow, gaaf dit! Kijk, hiervoor ga je naar het strand.

Als er mensen komen kijken probeer ik nog wat extra stunts te maken, maar dan gaat het mis. De vlieger belandt met zijn punt op de rug van een zonnebadende vrouw die boos overeind komt en met een rare hese stem schreeuwt: ‘Ihr Dummköpfe!’ Ik ren naar haar toe en pak snel de vlieger. ‘Entschuldigung…’ Ik keer terug naar onze handdoeken en ga zitten. Ach, bekijk het positief: de vlieger is tenminste niet kapot. En de vrouw bovendien niet gewond.

Broodje 
Ik graai in de tas en haal er een zakje met broodjes uit. Op het moment dat ik een broodje te pakken heb, rennen er twee kinderen voorbij die schijnbaar een zandgevecht doen.

Ik neem een hap en er knarst van alles. Overal zand waar het niet hoort. ‘Lekker hé!’ Zand schuurt de maag.

Glas 
Rond vier uur wordt het tijd om te vertrekken. De ‘rest’ denkt daar ook zo over. We slaan de handdoeken uit en lopen met alle tassen richting de parkeerplaats. Ik zie een euro liggen en snel grijp ik hem. Ondertussen stap ik met mijn blote voet in een stuk glas. Ik val neer en zie golven bloed langs mijn tenen stromen.

Nou ja, ik heb wèl een euro…. Zand erover dan maar.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren