eerste hulp op straat ongelukken blog
Blog

Eerste hulp bij ongelukken op straat

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Marisa Gubbels
Marisa
Gubbels

Ik hoorde een hard geluid. Wat bleek: een oude was van haar fiets gevallen, ergens in Amsterdam West. Ze botste tegen een wielrenner aan, die alleen maar 'kan deze vrouw niet uitkijken' mompelde en de snorkel-achtige sportbril op zijn neus strakker trok. 

Ik rende, zonder na te denken, op haar en wat mensen eromheen af. Van dichtbij zag het er een stuk enger uit dan het klonk. De vrouw die op de grond lag met een bebloed gezicht en kronkelende benen fluisterde dat ze niet kon staan. En ik? Ik had geen idee wat ik moest doen.

In dezelfde week vielen 'ineens' zo’n tien mensen die ik ken van hun fiets. Mijn vader viel van zijn fiets en brak zijn arm. Een vriendin van me brak haar enkel. Een klasgenoot kwam er gelukkig met een paar kleerscheuren vanaf. En dus die arme oude vrouw in Amsterdam West. Het was een vreemde reeks situaties: zo'n week waar ik waarschijnlijk een verborgen symboliek in zou proberen te vinden (als ik ook maar een beetje spiritualiteit in me zou hebben).

Wat moet je doen?

Toen ik naast de oude vrouw zat dacht ik na over wat ik moest doen. Maar ik kon niets bedenken. Daarom heb ik later alsnog opgezocht wat ik zou kunnen doen. En om te voorkomen dat jullie niet hetzelfde reageren als ik deel ik graag mijn bevindingen.

- Toen ik net naast de vrouw ging zitten kwam er een man aanrennen. Hij lette niet op en werd daardoor bijna zelf aangereden. Let daarom altijd op je eigen veiligheid. Alleen dan kan je een ander helpen.
Blijf bij het slachtoffer: ik vroeg de vrouw of ze me kon horen. Wat de datum was en of ze haar naam wist. Ook steld ik haar vragen zoals 'Wat 1+1 was' en in welke straat ze woonde. De vrouw vroeg - gelukkig - of ik haar wachtwoord probeerde te raden. Ondanks dat er nog meer mensen bij kwamen om te helpen bleef ik bij haar en vroeg ik waar ze pijn had. Later las ik dat dat goed was: je moet bij het slachtoffer blijven. Dat is niet alleen voor hen fijner, je kan zo sneller (nieuwe) problemen signaleren.
- Leid omstanders af: de vrouw had een klein kind bij zich die werd afgeleid door een andere omstander. Hij vroeg bijvoorbeeld naar haar favoriete ijssmaak en waar ze naartoe wil op vakantie. Het meisje was een beetje stil, ze had natuurlijk prima door dat er wat mis was, maar het werkte wel.

Levensbedreigend of niet?

'Zal ik een ambulance bellen?', vroeg ik. Maar niemand antwoordde. 'Hallo?', vroeg ik nog een keer, maar iedereen was te druk met - ik denk - elkaar. Dat is het tweede wat misging. Pas toen ik voor de honderdste keer 'Hallo?' had geroepen, kreeg ik een knikje van een vrouw. 'Moet ik een ambulance bellen?' Zij vond van wel dus dat heb ik toen maar gedaan. Misschien had ik veel eerder moeten bellen, maar ik wilde geen loos alarm slaan dus bleef een beetje afwachtend. Te afwachtend misschien wel.

Hoe moet het dan wel? Ik weet heus wel dat je bij een levensbedreigende situatie 112 belt en anders de politie (op 0900-8844: sla dit nummer op in je telefoon). Maar of dit een levensbedreigende situatie was, dat wist ik niet. Op internet vond ik later dat je altijd, bij elk ongeluk met gewonden, 112 belt. Bij ongelukken zonder gewonden, waar alleen materiële schade is, bel je de politie. Ik had dus 112 meteen kunnen bellen.

Verschil maken

Soms leer je dingen te laat. Gelukkig ging het deze keer goed, maar ik had meer research moeten doen. Daarom heb ik besloten dat ik in ieder geval een EHBO-cursus wil doen. Voor het geval dat ooit nodig is. Ik realiseerde me totaal niet dat ik óók zo'n situatie kan meemaken en dat de manier waarop ik daar reageer een verschil kan maken. Nu weet jij ook - een beetje - hoe je dat kunt doen!

Marisa (16) schrijft al zo lang ze zich kan herinneren. Ze houdt van koffie, filosofie, van elk weekend met vrienden naar Amsterdam gaan. Ze leert dertien talen op Duolingo, maar maakt niks af, behalve blogs en artikelen - dat is het enige waarop ze zich écht goed kan concentreren. Later wil ze absoluut iets in met schrijven gaan doen: de journalistiek in, misschien?

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren