Blog

Even zes weken niets doen

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
lotte
Lotte
Rolleman

De zon schijnt op mijn gezicht, laat mijn ogen verblinden en mijn handen zoeken naar mijn zonnebril. Tevreden zet ik hem op. Ik maak van mijn warrige, vrije krullen een zich nauwelijks in bedwang houdende knot en ga zitten. Strek mijn armen uit en zucht. Dit is het dan. Ik heb vakantie!

Het mooie weer is tegelijkertijd met het einde van het schooljaar gekomen. En eindelijk is het einde van het schooljaar er dan. Ik hoef niets meer te doen. Geen huiswerk en tentamens meer te maken en geen verslagen meer te schrijven. Maar wat doe ik als ik alleen maar niets hoef te doen? Juist, niets.

Tevreden zuchten
Mijn dagen zijn vrijwel hetzelfde, ik word wakker rond negenen, zucht tevreden en hoop dat ik deze nieuwe dag opnieuw mijn zonnebril kan dragen. Dat de zon elke dag in mijn ogen schijnt en het enige wat mijn huid voelt de zonnestralen zijn. Maar niets doen wordt ook saai en gaat vervelen. Er komt een moment waarop ik iets wil gaan doen.

Iets doen
Dus ik besluit er samen met mijn zus op uit te gaan, te verdwalen in Amsterdam en uit te komen waar geen enkele tourist met Google Maps zal komen. We bezoeken verschillende synagoges, bewonderen de lichtinval in de dienstzaal en de andere cultuur. We bezoeken vier musea in drie uur en gaan met vermoeide benen, maar met een gevuld en voldaan hoofd terug naar huis.

Ook ga ik met vriendinnen naar Hortus, een hele grote tuin in onder andere Leiden. Daar maken we van elk mogelijke plant een foto. Gaan we lachend achter bananenplanten staan en bewonderen we de vlinders in de vlindertuin. Een vriendin zegt dat het geluk brengt als een vlinder op je gaat zitten. Uiteindelijk belandt een vlinder op mijn voorhoofd, ik maak een slechte selfie en hoop dat-ie niet gaat poepen. Hij vliegt weg. Zonder iets achter te laten.

School keert terug
En wanneer ik tijd over heb, wat eigenlijk dagelijks gebeurt, doe ik niets. Ik geniet van de zon, terwijl de weken zoals elk jaar voorbij vliegen, net zoals de vlinders in de vlindertuin. En wanneer ik straks aan het einde van mijn zomervakantie berichten krijg van klasgenoten, of weer eens een keertje in mijn agenda kijk, zie ik dat school binnenkort weer gaat beginnen.

En dat idee stelt mij elk jaar opnieuw teleur. Dat ik weer huiswerk en tentamens moet maken en verslagen moet schrijven. Ik wacht elk jaar, één heel jaar, totdat ik weer niets mag doen. Of iets anders dan school dat plezier geeft. Gelukkig heb ik dit jaar lang genoeg gewacht en houd ik me de komende weken vooral bezig met het zoeken naar mijn zonnebril.

Lotte verzamelt om onverklaarbare reden haar hele leven al schildpaddenbeeldjes. En boeken over de Tweede Wereldoorlog, maar die leest ze eigenlijk nooit. Droomt er al sinds haar elfde van om schrijfster te worden. Lees meer blogs van Lotte.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren