Schoolblog

Hakken in de studiekeuzejungle

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Lotte
Kok

Beste medescholieren, wat ben ik blij dat jullie nog levend genoeg zijn om dit stukje te lezen. En nog niet gesneuveld zijn in de reuzejungle die studiekeuze heet.

Godzijdank ben ik (18) er bijna doorheen. Ik heb heel erg Indiana Jones m'n eigen pad uit de bosjes gehakt en kan in de verte eindelijk m'n toekomstige plek zien. Maar dat heeft even geduurd. 

Nerdleger
Ik begon mijn middelbareschoolcarrière in het nerdleger van het tweetalig vwo. Wij bollebozen werden zo'n beetje geïndoctrineerd om naar de universiteit te gaan. 'HBO met jóuw hersens? Zonde!', aldus de leraren. Daar waren mijn ouders het roerend mee eens. Met mijn 547-citoscore had ik in feite een Golden Ticket naar de universiteit, een kans die zij nooit hadden gekregen. Daarom waren ze vrij sip toen ik in de derde klas met een mededeling kwam: 'Mam, pap, ik wil liever naar de Kunstacademie'. HBO dus.

School en ouders moesten even wennen, maar toen ik aardig bleek te kunnen schrijven ging dat beter. Ik koos een opleiding die daarop aansloot: de Schrijfopleiding aan de Hogeschool van de Kunsten in Utrecht. Terwijl mijn vrienden nog steeds rondslenterden op allerlei open dagen, leunde ik relaxt achterover. Zo'n drie jaar lang dacht ik niet meer na over mijn studie, ik ging naar de Schrijfopleiding want schrijven kan ik. Klaar. 

Jaloers 
Begin dit jaar vond het selectieweekend plaats. De opdrachten waren leuk, maar de hele dag gebogen over je papiertje zwijgend schrijven... Meh. Tegelijkertijd was mijn beste vriendin Janneke ook in Utrecht, voor het selectieweekend Toneelschool. 's Middags aten we samen een broodje. Zíj had de hele dag gelachen en gedanst en hysterische stukjes gespeeld. Mijn broodje smaakte een beetje groen. Van jaloezie. 

Ik werd aangenomen op de Schrijfopleiding, maar door een extra jaar middelbare school kreeg ik extra tijd om na te denken. Eerst moest en zou ik naar de universiteit want ik had de hersens, toen moest en zou ik naar de Schrijfopleiding want schrijven kan ik. Eigenlijk had ik nog geen moment stilgestaan bij het allerbelangrijkste. Wat is mijn passie? Wat zie ik mezelf vier jaar lang fulltime doen? Waar word ik echt gelukkig van? 

Moedeloos 
Dus zat ik op 1 oktober al vroeg achter m'n laptop om me in te schrijven voor de Toneelschool. Misschien niet de veiligste en verstandigste keuze, maar ik heb nog nooit zó veel zin in iets gehad als in die opleiding. Echt waar.

Dus als jij moedeloos door de jungle sjokt en langzaam verdwijnt in het zompige moeras van arbeidsperspectieven en studievooruitzichten, denk dan 'ns niet aan wat je moet en wat je kan, maar aan wat je wilt. Ik beloof je: dan hakt je kapmes een stuk makkelijker.

Meer blogs over school lezen? Hier vind je een overzicht van de eerder gepubliceerde stukken.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren