Blog

Het sprookje van de witte schoenen

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Laura Simons
Laura
Simons

Ik ga jullie een sprookje vertellen. De titel? De vicieuze cirkel van de witte schoenen. Het verhaal is niet bekend, maar vast erg herkenbaar. 

Er was eens een meisje dat Laura heette. Ze liep door de winkelstraat en zag een paar prachtig glanzende, witte schoenen. Als een magneet werd ze door de stappers aangetrokken en plots stond ze midden in de schoenenwinkel. Haar ogen, geprogrammeerd om te reageren op ‘sneeuwwit’, ‘zuiver wit’ en ‘signaalwit’, stuurden Laura meteen in de juiste richting. Voordat ze er erg in had, stond ze weer buiten. Mét een doos met witte schoenen.

Spettertje modder

‘Dit was een goede aankoop', dacht Laura de volgende dag toen ze haar nieuwe witte schoenen aantrok. Ze kreeg ook zoveel complimenten! En dat ene spettertje modder dat er tijdens hier fietsen op kwam, dat veegde ze er meteen weer af. Want o wee als deze prachtexemplaren vies zouden worden.

Minder aandacht 

Maar de volgende dag regende het, in het weekend ging Laura voetballen in het park en de week erna knoeide ze wat eiersalade op haar schoen. De staat van haar witte schoenen ging in een rap tempo achteruit. En Laura, die beloofd had om goed voor ze te zorgen, besteedde er minder en minder aandacht aan.

Balen als een stekker 

Na een tijdje waren de schoenen onherkenbaar veranderd. Toen Laura op een zonnige dag haar witte schoenen weer aandeed, baalde ze als een stekker. Er was geen glansje wit meer te bekennen. Ze beloofde zichzelf, dat als ze ooit nog een nieuw paar zou krijgen, dat ze goed voor haar kindjes zou zorgen. Zichzelf troostend ging de stad in. En opnieuw stapte Laura door een winkelstraat waar ze tegen een paar prachtig glanzende, witte schoenen aanliep...

Laura (17) is gek op muziek, luisteren én maken, en je zal haar dan ook altijd zingend/neuriënd/fluitend aantreffen. Daarnaast doet ze aan korfbal en leest ze graag alles wat los en vast zit. Later hoopt ze een baan te vinden in het onderwijs, want dat vindt ze super interessant! Maar het allerleukste? ‘Dan kies ik toch voor toneel!’ Het liefst in een zelfgeschreven stuk ook nog.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren