blog abortus
Rechtspraak Reporter

Hoe ik denk over abortus

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Jelin blogger
Jelin
RechtspraakReporter

De afgelopen tijd is de abortus vaak in het nieuws geweest, vooral rondom de wetten in Amerika. Ik heb lang getwijfeld of ik dit blog wilde schrijven. Het is een beladen kwestie waar de meningen sterk over verschillen.

Normaal ben ik vrij voorzichtig met het uiten van mijn mening over politieke kwesties, maar deze keer wil ik toch graag mijn mening delen, want ik vind dit een belangrijk onderwerp. Abortus is een van de meest omstreden onderwerpen ter wereld. Altijd al geweest, maar tegelijkertijd is het een recht, vastgelegd in ons wetboek.

Hartslag

In Amerika hebben zogenaamde hartslagwetten het recht op abortus, dat vrouwen in de meeste westerse landen hebben, op losse schroeven gezet. Een abortus is verboden vanaf het moment waarop er een hartslag te horen is – dat is vaak zes weken, wanneer veel vrouwen nog niet weten dat ze zwanger zijn. De enige uitzondering is wanneer de gezondheid van de vrouw ernstig in gevaar is, maar zélfs bij verkrachting of incest is een abortus verboden. Artsen die de behandeling tóch uitvoeren zijn strafbaar. In sommige staten kan de straf oplopen tot 99 jaar gevangenisstraf! Vrouwen die een abortus plegen zijn niet strafbaar in de nieuwe wetten.

Op dit moment is een abortusverbod nog illegaal. Dat heeft de hoogste rechter van Amerika in 1973 besloten. Het recht van privacy geldt tot in de baarmoeder, vonden ze. Voorstanders van de hartslagwetten hopen nu dat dit besluit teruggedraaid wordt: een abortusverbod is dan niet meer illegaal.

Niet mijn keuze, wel mijn recht

Ik vind het ontzettend belangrijk dat de mogelijkheid voor een abortus er is, voor elk meisje of vrouw die (ongewenst) zwanger is. De keuze voor een abortus is zó persoonlijk. Elke vrouw heeft een andere reden en welke reden dat is, dat is in mijn ogen genoeg.

Als ik nu zwanger zou raken zou ik niet kiezen voor een abortus, al vind ik mezelf met negentien jaar veel te jong om moeder te zijn. Ik ben geadopteerd en toen ik tien maanden oud was kwam ik bij mijn Nederlandse ouders, mijn papa en mama. Ik weet niet waarom mijn biologische ouders me hebben afgestaan en dat zal voor altijd onbekend zijn. Ik kan het ze niet vragen, want ik weet niet wie mijn biologische ouders zijn; dat is niet bekend.

Verschuldigd?

Ik zou niet weten hoe het zou zijn om nu niet te leven. Niemand kan dat. Ik ben mijn biologische ouders dankbaar dat ze me hebben afgestaan en niet kozen voor abortus. Ik denk dat de keuze die mijn biologische ouders hebben gemaakt, de keuze om mij te laten leven, ervoor zorgt dat ik mijn kind ook zou willen laten leven. Al ben ik er zelf misschien nog niet klaar voor. Het voelt door hun keuze bijna alsof ik mijn biologische ouders dat verschuldigd ben. Al blijft het natuurlijk mijn keuze.

Ik vind dat de vrouw in kwestie de enige is die de keuze mag maken over haar lichaam en haar toekomst. Niet een wet, niet een meerderheid in de politiek, alleen zij. Dat is haar recht.

Jelin (19) studeert Criminologie en gaat daar volgend jaar nog rechten bij doen. Daarnaast is ze dit jaar Rechtspraak Reporter: ze blogt over het recht en alles wat daar bij komt kijken. Want het recht is geen ver-van-je-bed-show, maar staat juist heel dichtbij, ook voor jongeren! Van toga's tot de gevolgen van teveel spijbelen: het komt allemaal voorbij.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren