Blog

Ik heb Robert vermoord

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Annemijn Groenveld
Annemijn
Groeneveld

Het is twee uur ’s nachts en ik hang ondersteboven in mijn bed met een aantal vellen toiletpapier tussen mijn trillende vingers. ‘Robert, ik ga je vermoorden', fluister ik. Wat is er aan de hand? Hoe ben ik zo moordlustig geworden? Nou, dat ga ik je vertellen.

Eerst neem ik je een uur mee terug in de tijd. Geteisterd door dorst reikte ik om één uur 's nachts met mijn hand naar het lichtknopje boven mijn bed. Een nanoseconde later stond ik aan de andere kant van mijn kamer. Er kwam namelijk met een noodgang een enorme, dikke langpootspin naar me toe gerend. Zijn acht poten bewogen zo snel dat ze vervaagden tot een grijze massa. Zijn naam was Robert, dat zag ik meteen.

Je snapt het al: ik ben bang voor spinnen. Niet een beetje bang, maar paniekaanval-als-je-een-spin-ziet-bang. Niemand, inclusief ikzelf, begrijpt er iets van. Wespen, muizen, pissebedden en al het andere ongedierte dat je kunt bedenken, deert me niet. Spinnen daarentegen...

Dilemma

Terug naar Robert. Die was inmiddels aangekomen bij de plek waar zo even mijn hand nog lag. Daar bleef hij tevreden zitten. Zijn acht lange poten waren nog geen twintig centimeter van mijn kussen verwijderd. Ik stond voor de keuze. Of naar de badkamer lopen om toiletpapier te halen met het risico dat Robert de benen zou nemen, ik hem niet meer terug kon vinden en helemáál geen oog meer dicht zou doen. Of hem met mijn blote handen pakken. Geen haar op mijn hoofd die dat een goed idee vond.

Er zat dus niks anders op. Met bevende benen sprintte ik naar de badkamer. Twintig seconden later stond ik weer in mijn hoekje. Robert had zich niet bewogen. Ik verzamelde al mijn moed en sloop, gewapend met een dikke laag toiletpapier, in de richting van mijn achtpotige vijand. Na een diepe ademteug, zette ik de aanval in. Maar Robert was me te snel af. Met de snelheid van het licht verdween hij achter het gordijn. Toen ik daar behoedzaam mee wapperde, holde hij over de muur naar de poot van mijn bed.

Nieuwe tactiek

Het was inmiddels al bijna twee uur toen ik dacht: ik laat me toch niet bang maken door een spin? Wie denkt Robert wel niet dat hij is? Mijn nieuwe tactiek: ondersteboven op mijn bed liggen en fluisteren: ‘Robert, ik ga je vermoorden.’ Ik verzamelde al mijn moed, kneep voor een ogenblik mijn ogen dicht. Nog even bleef ik met mijn hand trillend in de lucht hangen voor ik hem met een vloeiende beweging, die zelfs Robert niet zag aankomen, stevig vastgreep. ‘Het spijt me Robert, je was een goede spin', zei ik met een mengeling van voldoening en berouw tegen de wc-pot toen ik het papiertje met het spinnenlijk doorspoelde. Maar denk nu niet dat ik van mijn angst ben verlost, want ik zie Robert er voor aan om zelfs vanuit de spinnenhemel zijn achtpotige kameraden op me af te sturen.

Annemijn is 15 jaar en zit op het Murmellius Gymnasium in Alkmaar. Naast (natuurlijk) blogs schrijven, besteedt ze haar vrije tijd aan hockeyen, fotograferen en lezen. Ook heeft ze een leasepony waar ze zo vaak mogelijk naartoe gaat. Al haar hele leven is ze bezig met schrijven, vroeger gewoon voor de lol en nu voor de schoolkrant.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren