Blog

Ik praat onder films en dit is waarom

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Sanne
van der Sterren

Een van de irritantste mensen om een film mee te kijken is iemand die zijn mond niet kan houden. Ik ben zo iemand die maar blijft praten. Voordat jullie 'me weg klikken', laat me uitleggen waarom.

Het spijt me, maar hoe kun je een film kijken en geen commentaar geven? Negen van de tien keer is wat er op het scherm gebeurt totaal niet realistisch, of gewoon compleet belachelijk. Oh, ja, natuurlijk leidt een 'doodnormale' tiener een revolutie om de overheid omver te brengen. Dat is een goed idee! Deze irritaties halen we helemaal uit het verhaal, en dan ik verveel me. Like, heel erg. En als ik jou daar dan weer mee verveel, dan spijt dat me. Maar ik durf te wedden dat er altijd wel één zin is waar iedereen wel commentaar op heeft.

Opsplitsen

Ho, stop. Wacht: niet met je ogen gaan rollen. Hear me out: 'Laten we opsplitsen.' Ik bedoel: KOM OP! Hoe kun je daar in stilte naar kijken zonder de neiging te krijgen om de afstandsbediening (of jezelf) naar het scherm te gooien? Wanneer is opsplitsen in een gevaarlijke situ- laat maar, anders duurt deze blog te lang. Maar als je een horrorfilm maakt dan is het te cliché om de groep te laten opsplitsen. Is het, meneer de regisseur, misschien een goed idee om iets anders te verzinnen?

Mondje dicht

Daar ligt de root van mijn probleem dan ook eigenlijk. Onrealistische situaties, clichés, en gewoon compleet idiote acties van de personages komen vaak over als lui schrijverswerk. En ik ben nu net de persoon die daar niet tegen kan en haar mond niet kan houden (nogmaals sorry). In bioscopen houd ik mezelf goed in, maar alsjeblieft: als je geen live commentaar wil op alles wat er op het scherm gebeurt, kijk dan geen films met mij.

Maar, mocht je het niet zo erg vinden, of een keer een film kijken die je zelf niet geweldig vindt… probeer het eens. Onder het gezelschap van de juiste (of irritantste) mensen kan sarcastisch commentaar en andere grappen een saaie film omzetten naar iets hilarisch. Of gooi de afstandsbediening naar mijn hoofd, dan houd ik dan ook wel mijn mond dicht. Meestal dan…

Grote Engeland-fan (16) die historische gebouwen en verhalen geweldig vindt, maar tijdens haar les geschiedenis wel in slaap kan vallen. 'Toch maar goed dat ik de bètavakken heb gekozen.' Wil het allerliefst later schrijfster worden. Maar medisch onderzoeker lijkt haar ook wel wat. Al haar blogs vind je hier.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren