Blog

Ik wil een (logeer)hond

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
lotte
Lotte
Rolleman

Met mijn zware tas gevuld met schoolboeken fiets ik terug naar huis. Het is half vijf in de middag. Er waait een wind die fietsers laat lopen en lopers laat stoppen. Als ik uiteindelijk thuiskom hoor ik iemand zachtjes piepen. Mijn mondhoeken gaan omhoog terwijl ik de voordeur open maak. Een hond springt wild op mijn benen en begint uit dankbaarheid te kwispelen. Het is Rockie!

Rockie heeft maar enkele seconden nodig om mijn verschrikkelijke schooldag te doen vervagen. Om deze reden wil ik mijn hele leven al een hond: iemand die altijd blij is dat jij er bent. Afgelopen vier weken heb ik dit gevoel dagelijks mogen ervaren. Toen was Rockie onze logeerhond. Terwijl de eigenaren genoten van een vakantie in Colombia genoten wij van zijn aanwezigheid.

'Veel geluk met hem'

Een Yorkshire-Terriër van anderhalf die dol is op aandacht, het is een droom die uitkomt. De hond is al snel gewend aan ons en zit voortdurend bij ons op schoot. Vreemdelingen zijn gek op hem, we ontkomen niet aan gesprekken met als eindzin: ‘veel geluk met hem’.

Op woensdagmiddag ben ik vroeg uit, dus besluit ik om een extra lang rondje met de hond te lopen. We hebben er beiden zin in, Rockie huppelt vrolijk voor mij uit. Soms snuffelt hij aan takken en speelt hij met té grote, enge honden waardoor ik hem zachtjes meetrek.

Op een groot groen grasveld doen Rockie en ik een wedstrijdje. Ik kijk vluchtig om mij heen, om vervolgens als een klein kind zo snel mogelijk het grasveld over te rennen. Ik verzwik mijn enkel en val op mijn plaat. Rockie heeft gewonnen.

Rockie houdt niet van regen

Buiten regent het. Hard. We kijken beiden met grote afgunst. ‘Gaan we uit?’, zijn kopje staat schuin. Ik zet mijn rare hondenstemmetje op en we lopen samen naar buiten toe. Snel loop ik het rondje, maar Rockie houdt niet van regen. Rockie blijft soms sip staan. Ik sleur hem voorzichtig mee en ik word lichtelijk geïrriteerd. ‘Je bent niet de enige die nat wordt’, zeg ik bot. Op zulke momenten verdwijnt de liefde eventjes tussen ons.

De vier weken zijn voorbijgevlogen. En hoewel ik dus op sommige momenten lichte ergenis tegenover Rockie voelde, mis ik hem alleen al bij het idee. De baasjes halen hem 's avonds op. Het is weer stil in huis, geen gepiep en geen getrappel meer. Als ik de volgende dag thuiskom van school en de voordeur open doe, gaan mijn mondhoeken niet omhoog. Want ik zie geen Rockie meer.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren