Blog

Komt er ooit een eind aan mijn chronische chaos?

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Sanne
Sanne
Leferink

Een wekker die te laat afgaat is één ding, maar er vervolgens doorheen slapen is helemaal een prestatie. Gestrest sleur ik mezelf uit mijn bed voor mijn toetsweek. Ik wilde veel eerder beginnen met leren. Bovendien ben ik iets kwijt wat van levensbelang is: de samenvatting waar ik zo lang aan had gewerkt. Als mevrouw Sloddervos ga ik deze week nóóit overleven. Kom ik hier ooit nog vanaf?

Tegenwoordig ben ik zo'n tien keer per dag spullen kwijt. Het begon met het hier en daar verliezen van een fietssleutel, maar al snel was ik ook belangrijke papieren kwijt. Mijn slaapkamer is dan ook een perfecte weergave van wat er zich in mijn hoofd afspeelt: chronische chaos.

Bergen kleding die op de vloer rondslingeren, verloren schoolboeken, losse A4'tjes zonder bestemming. Het assortiment aan zooi is oneindig. Opruimen? Het is slechts een kwestie van tijd voordat de volgende bom ontploft. Geen optie dus.

De Kilimanchaos
Vanwege de bergen troep waar ik overheen moet klimmen, is het niet gek dat ik vaak net iets te laat op school kom. Dat verhaal wordt om een of andere reden altijd als een smoesje opgevat. Als ik dan eenmaal in dat klaslokaal zit, blijk ik vaak ook nog een hoop essentiële boeken te zijn vergeten.

En niet alleen boeken, hele afspraken ontgaan me. Die to-do-list zal wel ergens onder de berg in mijn slaapkamer liggen. De aanschaf van het boekje daarvoor was niet meer dan een verwoede poging om enige orde aan te brengen in mijn hoofd vol hersenspinsels. Tot dusver zonder succes.

Orde op zaken stellen
Whiteboards, reminders in mijn telefoon, een huis vol memoblaadjes... Niets lijkt opgewassen te zijn tegen de hardnekkige chaoot in mij. Sterker nog: hoe harder ik me lijk te verzetten, hoe erger het wordt. Ja, het kan nog erger.

De bergen in mijn slaapkamer worden nu ook bergen in de woonkamer. Daarmee is mijn persoonlijke probleem bevorderd tot een gezinsprobleem. Binnen de kortste keren was ook mijn moeder van alles kwijt. Zo ontstonden de eerste irritaties. 'Kunnen we ook nog zitten op deze bank of is dit het nieuwe opberghok?'

Geen oplossing
Een doeltreffende oplossing voor mijn probleem en dat van de rest van het gezin, heb ik nog steeds niet gevonden. Misschien moeten we gezinstherapie maar eens overwegen. Is die er ook voor extreme chaoten? Naast dat het chronisch-chaoot-zijn overdraagbaar is op anderen, heb ik ondervonden dat je er in sommige gevallen niet veel aan kunt veranderen.

Eens een chaoot, altijd een chaoot, zullen we maar zeggen. Er rest ons niks anders dan het accepteren van deze kwaal. En de volgende keer maar heel hard om onszelf lachen als we onze fietssleutel weer eens kwijt zijn.

Meer blogs lezen van Sanne (18)? Laatst schreef ze ook al De 4 grootste vooroordelen over filosofie en Waarom uit de kast komen onzin is.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren