azc lesgeven

Lesgeven op een AZC, hoe is dat eigenlijk?

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
lotte
Lotte
Rolleman

Tijdens mijn eerste bezoek aan het asielzoekerscentrum in Den Helder was ik mee met mijn zus, die hier al als vrijwilligster werkte en jonge kinderen hielp bij activiteiten. Zelf wilde ik graag Nederlandse les gaan geven. Maar vooral wilde ik deze plek eens met mijn eigen ogen zien.

Niet alleen de plek wilde ik graag zien, maar ook de mensen waar zoveel Nederlanders een vooroordeel over hebben. Ik hoopte dat degenen die een negatief oordeel hadden over deze mensen geen gelijk hadden. Omdat mijn zus in veel stages met deze doelgroep heeft gewerkt, kon ik me haast niet voorstellen dat mijn oordeel negatief zou worden. 

Er volgde een gesprek met degene die de leiding had over de klassen en ik mocht als vrijwilliger beginnen. In mijn groep zitten vluchtelingen die nog geen asiel hebben gekregen en hier nog op wachten. Er zijn ook mensen die al wel een vergunning hebben en wachten op een woning. Aan hen wordt door een NT2-docent lessgegeven. Ik ben geen NT2-docent, maar een tweedejaarsstudente van de lerarenopleiding Nederlands. Elke week zie ik opnieuw mensen die struikelen met de lastigheden van de Nederlandse taal en soms struikel ik met hen samen.

Leergierig en dankbaar

Ik geef de vluchtelingen les uit een module bij het AZC, die 'Basaal Nederlands' heet en bestaat uit 11 lessen. De eerste les heet 'De kennismaking' en de laatste 'Werken'. Het is niet zo dat er elke week één les behandeld wordt, vaak doen we hier meerdere weken over. Wat me vooral opvalt is dat de mensen die ik les geef zo ongelofelijk leergierig zijn. Ze willen zo graag de Nederlandse taal beheersen. Schriften vol aantekeningen, werkwoorden die zij hebben uitgeschreven, de regels van de spelling. Maar ook de vragen die ze mij stellen, waarvan ik eigenlijk geen flauw idee heb waarom het zo is. Bijvoorbeeld: ‘Waarom het meervoud van teen, niet teens is maar tenen? Want in het boek staat toch….’ En dat ik hen dan zeg dat de Nederlandse taal zo veel uitzonderingen kent die ik soms ook niet begrijp.

Zij zijn dus leergierig. Terwijl ze nog geen zekerheid hebben qua vergunning en een kilte hebben beleefd die tienmaal erger is dan dat wat er hangt in het gebouw waar ze nu wonen. Ik zeg wel tienmaal, maar ik heb helemaal geen idee. Het is onbegrijpelijk en onvoorstelbaar waar zij door heen zijn gegaan. Maar ze zijn niet alleen leergierig, ze zijn ook dankbaar en hartelijk. Iets wat ik niet had verwacht. Waarom niet? Nou omdat het me lastig lijkt om positief en dankbaar te blijven in zo'n moeilijke situatie. Ik weet niet of ik dat zou kunnen.

'Jij bent kind'

Zo zei een cursist aan het einde van de les: ‘Jij bent kind.’ Eerst begreep ik het niet, maar toen snapte ik wat zij bedoelde. Niet het Nederlandse woord kind, maar in het Engels: ‘Jij bent kind, aardig’. Ik vond dat zo lief. Weer een andere cursist zegt altijd: ‘Bedankt voor jouw leuke les’. Ze geven me altijd vol enthousiasme een hand als ze binnenkomen en wanneer ze het lokaal weer verlaten. Nou geven mijn leerlingen bij mij op stage me ook altijd wel een hand, maar wel met iets minder enthousiasme. Deze mensen in het AZC luisteren graag naar je en doen er alles aan om de les te volgen.

De mensen in het AZC in Den Helder zorgen ervoor dat ik graag op deze plek kom, ondanks de kilte en kou die er hangt. Ik vind ook dat ze recht hebben op Nederlandse les, en wil ze dit maar wat graag geven. Met dit blog wil ik vooral laten zien dat (te) veel Nederlanders onterecht een negatief oordeel hebben over deze mensen. Naast Nederlandse les hebben zij ook recht op liefde en respect hebben, zoals ieder mens!

Lotte verzamelt om onverklaarbare reden haar hele leven al schildpaddenbeeldjes. En boeken over de Tweede Wereldoorlog, maar die leest ze eigenlijk nooit. Droomt er al sinds haar elfde van om schrijfster te worden. Lees meer blogs van Lotte.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren