treinreizigers

Mijn haat-liefdeverhouding met andere treinreizigers

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Iris
Kegels

Pas geleden moest ik in Utrecht zijn. Een goede reden om de trein te pakken vanuit Nijmegen. Dat heeft zoveel voordelen, maar ik betrapte mezelf ook op een aantal vooroordelen. 

Daar sta ik dan in m'n uppie op het station. Met een Starbucks-beker in mijn hand waarop mijn naam correct is geschreven. Niet dat ‘Iris’ nu zo'n moeilijke naam is, maar bij Starbucks weet je het maar nooit. Ik speur de perrons af op zoek naar mijn trein. Bang om straks op the walk of shame te moeten lopen als die vlak voor mijn neus vertrekt. Stress om niets want ik ben ruim op tijd.

Drukke coupé

De trein rijdt het station binnen, ik stap in en plof op een stoel neer. Ik heb de boel weer onder controle. Maar dan komen er een paar schreeuwende jongens de coupé binnen. Vlug doe ik een schietgebedje en hoop vurig dat ze doorlopen naar de volgende coupé. Maar helaas... een van hen komt naast me zitten en de rest vindt een plek om ons heen.

Terwijl ze blikjes bier tevoorschijn halen, proberen ze een lollig gesprek met me te voeren. Weg gevoel van controle. Ik voel me onveilig en maak me al hakkelend uit de voeten. 'Wil je niet naast me zitten?', roept de jongen me nog na. Maar ik houd wijselijk mijn mond. 

Dilemma

De terugreis verloopt een stuk aangenamer. De trein is veel voller waardoor ik moet kiezen naast wie ik ga zitten. Ik kan kiezen uit een jongen met tatoeages in zijn gezicht, een man met een koffertje die zijn best doet om er als een interessante zakenman uit te zien of een vrouw in hippiestijl. Ik kies voor de laatste. Bij haar voel ik me het prettigst.

Door zo'n klein moment merk je pas hoeveel je eigenlijk oordeelt over andere mensen op basis van hun uiterlijk. Wat zouden die jongens van mij hebben gedacht toen ze naast me neerploften, vraag ik me af. Had ik het geweten als ik was blijven zitten? Ik zal het nooit weten.

Iris is 14 jaar en haar hobby's zijn voetballen, muziek maken (piano, drums, gitaar), series op Netflix bingewatchen en schrijven. Ook speelt ze in een bandje en schrijft ze haar eigen (piano)liedjes. Schrijven doet ze eigenlijk al haar hele leven, toen ze jong was schreef ze ook al verhaaltjes. 'Wat ik er zo leuk aan vind, is dat je je creativiteit er volledig op los kunt laten. Je kunt er helemaal je eigen draai aan geven.'

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren