Blog

Niet bang voor zinloosheid

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Lotte
Lotte
Schuengel

Toen Albert Heijn nog de Freek Vonk-dierenplaatjes-spaaractie had, stond ik elke week met mijn neus op de boodschappen in de tragische hoop mijn verzamelalbum te kunnen aanvullen met iets anders dan de ruwhuidgifkikker uit Costa Rica. Uit alle hoeken van de samenleving probeerde ik nieuwe plaatjes te scoren. Ik vermaakte me prima met deze bezigheid, tot ik mezelf de vraag stelde: wanneer ga ik eens iets nuttigs doen?

Het stellen van zo’n vraag heeft als nadelig terminaal effect dat je voor de rest van je leven alleen nog maar dingen wilt doen die wél zin hebben. Bij elke kleine activiteit vraag je je af: kan ik deze tijd ook aan iets nuttigers besteden? Win ik op deze manier mijn tijd terug in een duurzame vorm (zoals geld, een betere conditie, meer kennis)? Is het antwoord nee, dan kun je beter stoppen met die activiteit. Je Freek Vonk-verzamelalbum bij het grofvuil leggen. Wanneer ik zo ben na gaan denken over nutteloze activiteiten, weet ik niet.

Puntenbalkje boven je hoofd
Ik weet wel dat het me dwarszit dat ik elke nutteloze activiteit nu eindig met een nasmaak van spijt, omdat die me niets heeft opgeleverd. En aan wat zou zo’n activiteit dan moeten bijdragen? Het lezen van een boek draagt bij aan je geletterdheid, het spelen van een potje tennis aan je conditie, door piano te oefenen werk je aan je muzikale vaardigheden en ga zo maar door. Ik heb nog net geen puntenbalkje boven mijn hoofd zweven zoals in de Sims.

Het volplakken van een Freek Vonk-verzamelalbum valt overduidelijk niet onder die criteria van zinvolheid. Tenzij je alle plaatjes individueel leest en onthoudt (dat valt onder kennis vergaren en dus intellect). Eventueel kun je ook aanvoeren dat je ermee het talent ontwikkelt plaatjes zo recht mogelijk op een vakje te plakken. Ik moet echter toegeven dat er weinig aan te redden valt.

Het ultieme doel
De vraag is: hoe erg is dat? Naar mijn idee zijn we als maatschappij te gefixeerd geraakt op de gedachte dat alles wat je doet een functie moet hebben. Alles moet op een bepaalde manier terug te voeren zijn op het ideaal van productiviteit. Kun je met dat in je achterhoofd ooit nog iets doen wat je leuk vindt? Of wordt het plezier dat je tijdens verschillende activiteiten beleeft, voor een groot deel gedefinieerd door de mate waarin die zinvol zijn?

Ik denk dat we allemaal gelukkiger worden als we het filter die het onderscheid tussen nuttig en nutteloos maakt, uit ons systeem halen. En geluk, dat is toch het ultieme doel?

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren