Blog

Nokia-nostalgie

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Sanne
Sanne
Leferink

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren: de dag waarop ik mijn eerste mobieltje kreeg. Een grijze Nokia met donkergroen schermpje en het formaat van een koelkast. Slechts één spelletje stond erop. Jawel, Snake. Binnen no-time was ik verslaafd en ik deed de hele dag niets liever dan mijn record (proberen te) verbeteren. En dat op een telefoon die eigenlijk alleen voor noodgevallen bedoeld was, aldus papa en mama.

Het was afkicken toen mijn geliefde Nokia moest plaatsmaken voor een smartphone. Inmiddels hadden al mijn klasgenoten hun oude telefoons al op de vuilnisbelt gegooid en ingeruild voor een modernere versie. Na een traantje weggepinkt te hebben, besloot ook ik eraan te geloven. Ik moest immers toch een keer mee met de meute en ik aanvaarde angstvallig mijn plekje in 'rehab'.

Smartphone-onderwereld
Eerlijk is eerlijk: die smartphone beviel me in eerste instantie beter dan ik verwacht had. Er ging een wereld voor me open. Een geavanceerde camera die met behulp van de visooglens van eBay toch wel een heel gaaf effect gaf. De hele dag whatsappen en meer spelletjes dan ik ooit had durven dromen. Een feestje was het. Ik kwam echter al snel in aanraking met de duistere kant van de smartphone: de smartphone-onderwereld.

De groepschat-optie op WhatsApp maakte me nog net niet overspannen. Op hetzelfde moment werd de druk steeds groter om de perfecte Instagram-selfie te maken. Het in het bezit hebben van een selfiestick was daarbij een vereiste, om nog maar niet eens te beginnen over het kiezen van het juiste filter. Waar mijn oude vertrouwde Nokia altijd goed tegen een stootje kon, was mijn nieuwe smartphonevriend na een kleine landing van het bijzettafeltje al gedoemd tot een leven met een kapot scherm. Met trillende handen moest ik toegeven dat de smartphone me mentaal begon te slopen.

Een groot gemis
Ik miste mijn Nokia. Ja, ik geef het maar eerlijk toe. Ik miste het hoe ik hem stevig met mijn hand kon omklemmen zonder 'm steeds te laten vallen. Ik miste het gevoel hem in mijn broekzak bij me te dragen, zonder dat hij er een halve meter uitstak. Ik miste mijn oude spelletje, dat me altijd geboeid wist te houden.

En meer dan wat dan ook miste ik de rust. Niet steeds gestoord worden door elke piepje van je tien verschillende groepsapps, maar vol vreugde wachten op het volgende sms'je dat je zou krijgen. Mij is het inmiddels wel duidelijk. Die smartphones van tegenwoordig zijn in geen enkel opzicht opgewassen tegen mijn prehistorische partner.

Foto: Flickr.com/isla_yelo (CC-BY)

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren