blog ode leraren
Blog

Ode aan de leraren

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
lotte
Lotte
Rolleman

De examens zijn voorbij, een periode van stress, onzekerheden en slapeloze nachten. Maar ook een periode van terugkijken, denken aan hoe je middelbare schoolcarrière zich gevormd heeft. Welke mensen hier een groot onderdeel in hebben gespeeld en wie je gaat missen. Maar er is een groep, die wij ondanks haar soms zeurige karakter, niet mogen vergeten: de leraren.

Ik heb stiekem altijd wel respect gehad voor leraren. Hoe (de meeste) leraren de klas met alleen het woord 'zwijg' stil krijgen. Of hoe ze met een stok die ze zachtjes op het bord slaan de aandacht krijgen. Hoe ze gepassioneerd over hun vak vertellen en ze soms even de leerlingen laten vergeten om naar de klok te kijken. Maar vooral hoe ze een leerling vertrouwen kunnen geven. In ieder geval hoe sommigen mij vertrouwen gaven.

Trots

Toen ik nog een kleine, onzekere brugklasser was, had ik een lerares Nederlands die mij enthousiast maakte over het schrijven. Ik leverde vol angst mijn schrijfopdracht in. Ze was er zo blij mee; ze wilde het gelijk voor een dansvoorstelling gebruiken. En toen ik daar zat te kijken, naar al die dansende mensen, hoorde ik mijn gedicht voorbij komen. Ik geloof dat ik mij nog nooit zo trots heb gevoeld.

Schaamte

Mijn enthousiasme voor schrijven groeide. Het werd een passie van me. En ik groeide ook. Ik kwam in 4havo terecht. En hoe nonchalant ik ook probeerde te zijn, ik had een enorme angst voor presenteren. Het ging het hele jaar goed, maar bij de laatste presentatie van het jaar voor maatschappijleer ging het mis. Ik voelde mijn handen trillen, mijn stem wist niet meer wat ze zeggen moest. En voordat ik het wist stroomde de tranen over mijn wangen. 'Huilebalk', dacht ik. Ik probeerde verder te gaan. 'Lukt het Lotte?', vroeg de leraar. 'Je mag stoppen.' Ik knikte, huilend liep ik de klas uit, gevuld met schaamte. De leraar liep achter mij aan en troostte me met woorden die ik me niet kan herinneren. Maar bovenal nam hij mijn schaamte af.

Bijzondere leraar

Ik heb één leraar gehad die extra bijzonder was. Misschien ligt het aan het feit dat mijn liefde voor literatuur en schrijven alsmaar groeide. Maar die bijzondere leraar was mijn leraar Nederlands in 4 en 5havo. Alles wat hij vertelde leek mij te boeien: de gesprekken die we hadden, hoe hij de klas in de hand had en hoe hij zijn passie deelde. In ieder geval met mij. Ik heb zelfs mijn hele profielwerkstuk aan Nederlands mogen wijden.

Later

Leraren hebben, in ieder geval mij, helpen te vormen met wie ik wil zijn. Zelfs de leraren aan wie ik soms stilletjes, en soms ook schreeuwend, een hekel had. En het zal je misschien niet verbazen als ik zeg dat ik later ook leraar wil worden. Leraar Nederlands om precies te zijn!

Lotte verzamelt om onverklaarbare reden haar hele leven al schildpaddenbeeldjes. En boeken over de Tweede Wereldoorlog, maar die leest ze eigenlijk nooit. Droomt er al sinds haar elfde van om schrijfster te worden. Lees meer blogs van Lotte.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren