Blog

Op reis zonder ouders

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
lotte
Lotte
Rolleman

Beiden ploffen we neer op het opgemaakte bed. ‘We hebben het gehaald’, zuchten we. We zijn zonder onze ouders in Berlijn gekomen. En met behulp van Google maps en vreemdelingen hebben we zelf ons hotel gevonden. Maar ik moet eerlijk bekennen: er zijn momenten in onze korte reis geweest, dat wij hoopten dat onze ouders plots in Berlijn zouden zijn.

En dan niet vanwege de heimwee, vanwege het eindeloze gemis, maar vanwege de handigheid en de controle van onze ouders. Vanwege het kaart kunnen lezen, de metro’s en de treinen begrijpen en vanwege de vele reistalenten die flink onderschat worden.

Verkeerde uitgangen

Sanne (mijn zus) en ik lopen met onze overvolle rugtas uit de trein. ‘Moesten we niet langer blijven zitten?’, verward zoeken we naar de bordjes die ons naar het metrostation leiden. We lopen maar wat, en zuchten er op los, en uiteindelijk blijkt dat we bij de verkeerde uitgang stonden te zoeken. Iets dat meerdere malen wordt herhaald tijdens onze reis.

We staan bij de betaalautomaat voor de kaartjes, en ik bedenk me dat ik geen Duits spreek. Sanne heeft een gesprek met een zwerver, ‘Are you from Holland?’, vraagt ze. Ze praten wat. Hij bedelt om geld. Ze ziet de chaos in mijn ogen en drukt op een paar knopjes terwijl enkele seconden later twee kaartjes uit de automaat vallen. ‘Nooit met zwervers praten, ze zijn met meer en wachten je later op’. Ik klink nu net als een leraar die ons tijdens excursies behoeden.


Potsdam blijkt geen Potsdamerplatz te zijn

We besluiten de tweede dag naar Potsdamerplatz te gaan. En terwijl we in de trein zitten vragen we ons weer af wanneer we eruit moeten. Uiteindelijk stranden we bij Potsdam, een mooie culturele stad, met meer kerken en culturele gebouwen dan winkels. We vragen ons nog steeds af waar Potsdamerplatz ligt.

We zijn heelhuids thuisgekomen

En hoewel er veel meer is misgegaan: we stonden op het verkeerde station en vervolgens op het verkeerde perron op onze eindtrein te wachten, toch is uiteindelijk alles goed gekomen. Hoeveel rondjes we ook verkeerd hebben gelopen, welke plaatsen we ook niet gevonden hebben, uiteindelijk zijn we heelhuids thuisgekomen.

Maar het belangrijkste is dat  zulke reisjes zijn goed voor ons, voor onze ontwikkeling en voor onze zelfontplooiing. Hoewel ik nauwelijks Duits spreek, had ik niet verwacht dat wij ons met ons gebrekkige Engels konden redden. En misschien ging dit reisje nog niet vlekkeloos, maar ik weet zeker dat reizen een gevalletje is van 'oefening baart kunst'. Op naar onze volgende citytrip dan maar!

Lotte verzamelt om onverklaarbare reden haar hele leven al schildpaddenbeeldjes. En boeken over de Tweede Wereldoorlog, maar die leest ze eigenlijk nooit. Droomt er al sinds haar elfde van om schrijfster te worden. Lees meer blogs van Lotte.
 

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren