Blog

Paaldansen voor gym

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Hannah van Draanen
Hannah
van Draanen

Als je nu denkt 'hellup, waar is de 18+-sticker?' kan ik je gerust stellen: dit is een hele beschaafde en kindvriendelijke column, die je gerust in de mediatheek kunt lezen. Ik ben namelijk niet veranderd in een Burlesque-like paaldanser, maar gewoon een brave scholier die voor gym een paaldanscursus heeft gedaan. En geloof me, daar komt heel wat meer bij kijken dan sexy pakjes en verleidelijke moves. 

Ik ben al laat als ik voor mijn eerste les van huis vertrek. Hijgend race ik naar de straat waar de paaldansschool volgens Google Maps moet zijn. Ik ben er bijna als plotseling mijn telefoon uitvalt. Zoekend kijk ik om me heen, maar nergens is ook maar een spoor van een paaldanszaal te bekennen. Het enige teken van leven is een man die zijn hondje uitlaat.

Groot uitgevallen cavia
'Meneer, weet u misschien waar je hier kunt paaldansen?' De man trapt van schrik bijna op zijn groot uitgevallen cavia. Hij schudt verdwaasd zijn hoofd, roept 'kom Hector' en beent weg, schuchter achterom kijkend. Ook poging twee, een oude vrouw achter haar rollator, levert geen succes op. 'Paalsjansen? Nee meisje, nog nooit van gehoord.' Ik zucht en kijk nog eens om me heen, als mijn oog plotseling op een klein roze bordje valt. Got it!

‘Oké, en nu dát been dáár!’ roept de blonde paaldanslerares enthousiast. Met een knalrood hoofd weet ik nog net een wanhopige ‘HOE DAN?!’ uit mijn mond te persen, maar het lijkt haar niet te storen. Het wordt steeds warmer in het kleine zaaltje en vanuit elke paal klinkt vermoeid gekreun. Voor deze les had ik nog de hoop om een beetje verleidelijke moves te leren, maar ik kom er al snel achter dat dit er allesbehalve sexy uitziet. Met een gepijnigd gezicht en piekhaar hang ik met veel moeite zo’n drie centimeter boven de grond. Wanneer ik vervolgens alsnog op de grond knal, geef ik het op: volgende week gaat het vast beter...

Martel-uurtje
Als ik na de les naar buiten loop, worden de gevolgen van dit martel-uurtje meteen duidelijk. Mijn armen kan ik nauwelijks meer omhoog doen, mijn bovenbenen voelen als spaghetti en mijn linkerduim heeft geen gevoel meer. Ik zie de blaren op mijn handen ontstaan en heb spierpijn op plekken waarvan ik überhaupt niet eens wist dat er spieren zaten. 

'Tot volgende week!' roept de paaldanseres me vrolijk na. Ik lach terug als een boer met kiespijn en doe heel voorzichtig mijn arm omhoog om te zwaaien. Daarna loop ik weg, kromgebogen als de vrouw achter de rollator. Alleen weet ik nu dat paaldansen heel wat anders is dan 'paalsjansen'. 

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren