CV
Blog

Sollicitatiestress

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Hannah van Draanen
Hannah
van Draanen

Vroeg of laat in de puberteit kom je erachter dat je het met je zakgeld en je oma’s verjaardagscenten alleen niet gaat redden. Dus ga je vol enthousiasme op zoek naar De Ideale Leuke en Goedverdienende Bijbaan. Maar dat is lastiger dan je denkt.

Een beetje van Google en een beetje van Moeder
Vol goede moed stap je dat ene leuke restaurantje of die gezellige boekhandel binnen. 'Zoeken jullie nog mensen?', vraag je met je mooiste lach en liefste stem. De reactie van de verstrooide medewerker is 'mail je cv maar, dan kijken we effe', voordat hij zich weer naar zijn computer buigt. Oh. Dus race je naar huis om een cv op te stellen.

Met een beetje van Google en een beetje van Moeder ontstaat er een A4'tje vol mooie talenten en spectaculaire ervaringen. Drie weken later, als je allang vergeten bent dat je überhaupt wilde werken, krijg je een reactie: je mag op gesprek komen.

Nooit te laat komen
Al sinds je weet dat solliciteren bestaat, weet je ook: op je een sollicitatiegesprek mag je NOOIT te laat komen. Dus plan je van tevoren in dat je ruim een uur eerder vertrekt. Zelfs als je band lek is, de trein ontspoort én je je enkel breekt, jij zal geen minuut te laat komen!

Op de dag des oordeels sta je in alle vroegte op. Na een uitgebreide douche en een stevig ontbijt loop je naar boven om een nette broek en mooi jasje aan te trekken. Maar zodra je je kledingkast opentrekt, zie je dat het mis is. Al je broeken zonder gaten zijn spoorloos verdwenen en je enige jasje zit in de was.

​Na heel wat paniekaanvallen sta je dan, veel later dan gepland, toch klaar. In het te grote jasje van je vader en een broek waarvan de gaten met veiligheidsspelden zijn dichtgemaakt.

Opkomende vreugde verdwijnt
Net op tijd kom je aan. Gespannen stap je naar binnen, maar uiteindelijk valt het gesprek zelf best mee. Nog voor je beseft dat je bent aangenomen, krijg je werkkleding mee en wordt er een rooster onder je neus geschoven.

Met de deurknop al in je hand denk je er nog net aan om te vragen hoeveel je eigenlijk gaat verdienen. Het antwoord laat je opkomende vreugde verdwijnen als sneeuw voor de zon. Opeens begrijp je wat ze bedoelen met de uitdrukking 'had je maar een vak moeten leren'.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren