Stressen in de sportschool

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Hannah van Draanen
Hannah
van Draanen

Aangezien Sinterklaas al lang en breed achter de rug is en de kerstdagen in aantocht zijn, leek het me slim om weer eens naar de sportschool te gaan. Met het oog op mijn kerstjurk, waar ik natuurlijk nog wel in moet passen, besloot ik de uitdaging aan te gaan.

Wanneer ik de sportschool binnenstap, lacht het meisje achter de balie me vriendelijk toe. Ik koop een strippenkaart (wauw, er bestaan dus nog plekken waar je nog niet moet inchecken!) en loop vol goede moed richting de sportzaal. 

Martelwerktuig 
Bij de deur blijf ik staan. Voor me maken een paar blonde meisjes in roze sportleggings en met sportieve bandana’s vreemde bewegingen. Ze kijken me afwachtend aan, dus ik loop naar een apparaat toe. Op het bordje staat iets over buik- en borstspieren. Oké dan, doen we even! Nog geen twee minuten later laat ik me hijgend van het martelwerktuig zakken. Vanaf de grond zie ik hoe de veel-te-strakke-roze-leggings-dragende meisjes me afkeurend aankijken. Snel trek ik mezelf omhoog. Tijd voor poging twee! 

Maar helaas, ook de loopband blijkt niet helemaal mijn ding. De snelheid gaat opeens omhoog waardoor ik, sprintend als een gek, wanhopig probeer een uitknop te vinden. Wanneer het zweet in straaltjes over mijn voorhoofd loopt geef ik het op: ik spring omhoog en beland in een soort yogahouding over de band. Nonchalant ga ik rechtop staan en loop ik weg. 

De Hulk II
Mijn derde poging waag ik bij de gewichten. Naast een man met spierballen waar de Hulk jaloers op zou zijn til ik mijn driekilogewichtjes omhoog. Yes, dit gaat lekker! Trots kijk ik zaal rond. Hallo mensen, zien jullie hoe sportief ik hier bezig ben? Maar plotseling glipt een van de gewichtjes uit mijn handen en belandt-ie boven op, jawel, de kleine teen van Hulk II. Verschrikt zie ik hoe al zijn spieren zich aanspannen en zonder te wachten sprint ik weg. Zijn lage 'geeft niet meisje'-opmerking dringt niet meer tot me door. 

Uitgeput sta ik in de gang. Tijd voor een beetje water. Ik trek mijn shirt recht en loop richting de wc’s. Zodra ik de deur open duw, weet ik dat ik op de verkeerde plek ben. Vanuit een walm mist kijken een stuk of acht naakte mannen me vragend aan. De sauna. Ik probeer krampachtig niet te ver naar beneden te kijken, mompel mijn excuses en draai me om. 

Tot zover 
Tot zover mijn pogingen om sportief te zijn. Inmiddels zit ik op de bank, met een grote kop chocomel en de koektrommel op schoot. Dan maar ietsje krapper in mijn jurk.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren