Blog

Verliezen als een winnaar, kan dat?

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Annemijn Groenveld
Annemijn
Groeneveld

Het is zaterdagmiddag en ik sta met mijn hockeystick in een sporthal in Amsterdam. Het is de eerste wedstrijd na een pauze van drie weken en mijn team en ik zijn vastbesloten: nieuw jaar, nieuwe kansen; deze wedstrijd gaan we winnen. 

Tot nu toe waren we nog niet erg succesvol in de zaalhockeycompetitie. We verloren de ene wedstrijd na de andere, waardoor ons doelsaldo na vijf wedstrijden daalde tot een bedroevende -33 en we nu dus overtuigend op de laatste plek in de poule staan. De hockeyclub had ons in een overmoedige bui in hogere klasse ingedeeld dan bij de veldcompetitie, waardoor we van de middenmoot opeens naar de laatste plek waren gedaald. Deze wedstrijd is onze kans om daar de één-na-laatste plek van te maken: we spelen namelijk tegen het enige andere team dat nog niet één keer heeft gewonnen.

Letterlijke bloed, zweet en tranen

Het is niet zo dat we niet gemotiveerd zijn. In tegendeel, we strijden elke wedstrijd tot het bittere eind met bloed, zweet en tranen. Vaak letterlijk, trouwens. Het bewijs zit in roestbruine bloedvlekken op de (inmiddels niet meer zo) sneeuwwitte grip van mijn hockeystick. Ons optimisme is ook ongekend. ‘Er zit een stijgende lijn in’, vertellen we onszelf telkens. ‘De volgende keer gaan we winnen’. 

De wedstrijd

Als het startsein klinkt, herhaal ik in mijn hoofd de woorden die we elkaar van tevoren toefluisterden: 'nieuw jaar, nieuwe kansen; deze wedstrijd gaan we winnen'. Tegen de tijd dat ik word gewisseld, staan we 1-0 voor, maar al snel scoort de tegenpartij. Als ik weer het veld in mag, is de score 2-1. Strak van de adrenaline sprint ik door het veld. Tijdens het verdedigen, mept een van de meiden van de tegenpartij per ongeluk een stick tegen mijn kin. Het doet pijn, maar dat maakt niet uit. Ik. Wil. Winnen.

De uitslag

Bij het handjes schudden na afloop zijn er gemengde gevoelens. De eindstand is 3-3. We hebben niet gewonnen, maar ook niet verloren. Toch overstemt de blijdschap, want we hebben níet verloren! Ondanks de tegenvallende resultaten blijven we lol houden, en daar ben ik blij om. Plezier vind ik namelijk belangrijker dan winnen. En als we weer eens gezamelijk de keeper uit haar pak bevrijden, hebben we alweer de slappe lach.

Bovendien zit er een stijgende lijn in ons spel. We kunnen elkaar steeds beter vinden en weten waar we op moeten letten. Hierdoor kunnen we elkaar vanaf de zijlijn coachen. Waar we bij de eerste twee keer verslagen werden met 10-1 en 8-0, verliezen we nu 'maar' met 4-2 en hebben we zelfs gelijkgespeeld. 

Vólgende wedstrijd dan?

Verslagen worden is anders dan verslagen zijn. Verliezen is anders dan verloren zijn. Dat bewijst de houding van mijn team wel. Onze teamspirit, de gezelligheid en het spel zelf maken elke training en elke wedstrijd leuk. Als we in de auto terugrijden, zeggen we tegen elkaar: ‘nieuwe week, nieuwe kansen; vólgende wedstrijd gaan we winnen.’ En nu echt!

Annemijn is 15 jaar en zit op het Murmellius Gymnasium in Alkmaar. Naast (natuurlijk) blogs schrijven, besteedt ze haar vrije tijd aan hockeyen, fotograferen en lezen. Ook heeft ze een leasepony waar ze zo vaak mogelijk naartoe gaat. Al haar hele leven is ze bezig met schrijven, vroeger gewoon voor de lol en nu voor de schoolkrant.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren