Blog

Waarom de chocoladereep het wint van hardlopen

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
lotte
Lotte
Rolleman

Buiten regent het. Hard. Ik zie mensen sneller fietsen, regenjassen die lichamen omhullen, iedereen lijkt zich in een volgende versnelling te bevinden. Behalve ik. Ik zie mijn hardloopschoenen staan en ze blijven staan.

Dit is een van de vele redenen dat ik afgelopen week (maak daar maar gerust weken van) niet ben gaan hardlopen. Dit is tevens de voornaamste reden dat ik liever binnen blijf: het weer. Want in deze wintertijd vind ik zelden een dag goed genoeg om te gaan hardlopen.

De verrukking van hardlopen

Naast de vele steken in je zij die je krijgt, de pijn in je poten die je voelt en de spierpijn die je de volgende dagen ervaart, heeft hardlopen zijn voordelen. Het is een soort medicijn voor lichtelijke depressieve gedachten: het laat je (meer) van het leven genieten. En anders dan chocolade (waar je ook het geluksstofje endorfine van binnenkrijgt) wordt je er niet zwaarder van.

Maar toch. De stap die je moet zetten om uiteindelijk toch de deur uit te gaan, lijkt zwaarder te zijn dan de stappen die je zet tijdens het hardlopen. Je hebt eigenlijk helemaal geen zin. Alle kleren die je aan moet trekken, alle mensen die je wellicht tegenkomt, de douche die je vervolgens moet nemen. Je Netflix staat al aan en voor het avondeten heb je een paar chocoladerepen op en twee films gekeken. Iets wat ook een prestatie kan zijn.

‘Jij liep toch ook hard?’

Dus je schoenen blijven staan. En als mensen je de vraag stellen: ‘Jij liep toch ook hard?’, zeg je geneerd ja. Met de nadruk op liép, denk je nog. ‘Ik train de laatste tijd wat minder.’ De ander lacht wat en vertelt trots over de marathon in New York die hij laatst liep. Dat had jij kunnen zijn (als je een paar jaar ouder was geweest), maar jij had het te druk met Netflix.

Het belangrijkste verschil tussen chocolade eten en hardlopen is dat je trots op jezelf bent als je ’s avonds laat in je bed ligt. Het geluksgevoel blijft langer door je lichaam stromen. De dwang om hard te lopen blijft bij mij bestaan, wellicht waag ik mijzelf binnenkort aan de 5 kilometer. Mijn hardloopschoenen blijven toch wel staan.

Meer blogs lezen van Lotte (17)? Laatst schreef ze ook Elk jaar die kerststress en Doe mij maar (g)een tattoo.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren