Blog

Waarom een Koreaanse oma mij angst aanjaagde

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Imme Garrelfs
Imme
Garrelfs

Natuurlijk wist ik dat in Korea niet alles hetzelfde gaat als in Nederland. Maar dat een oud vrouwtje in het Koreaans zou dreigen om in de watertank te poepen als ik haar geen miljoen won zou geven... dat had ik niet verwacht. 

Wacht... ik ga dit uitleggen. Ik zat rustig aan de keukentafel met mijn drie huisgenoten toen er hard op de deur werd gebonkt. Normaal zijn het de jongens van het appartement boven ons, dus zonder er verder over na te denken, deden we de deur open. Direct stormde er een oude vrouw binnen. Ons reactievermogen was gelukkig goed en voor ze verder ons appartement binnen kon stormen, versperden we haar de weg. De vrouw ging daarop gehurkt in ons voorportaal zitten en begon in het Koreaans te ratelen.

Mijn huisgenoten en ik keken elkaar verbaasd aan. Wat moesten we hier nou weer mee?! We spreken allemaal wel een beetje Koreaans, maar dit ging veel te snel. Bovendien was ze in ons huis! Dat was toch wel een beetje intimiderend.

Poepen 

De Koreaanse vriend van een van mijn huisgenoten werd als tolk ingeschakeld en toen werd ons snel duidelijk dat ze geld wilde zien. Ze had namelijk onze septictank, waarin het toilet wordt geleegd omdat er geen riolering is, schoongemaakt en daar wilde ze geld voor. Maar de kosten daarvoor betalen wij al aan onze huurbaas. Toen we haar dat vertelden, begon ze te tieren en te dreigen met een boete van miljoen won (ongeveer 750 euro) en zei ze dat ze in onze watertank zou poepen als we niet betaalden.

Mijn Nederlandse huisgenootje en ik overlegden even kort in het Nederlands. 'We gaan dit niet betalen, toch?' 'Nee, natuurlijk niet. Als we daar eenmaal aan gaan beginnen, houdt het nooit meer op!' 'Huisbaas bellen?' 'Huisbaas bellen.'

Gele schoen 

Zo gezegd, zo gedaan. De huisbaas was stomverbaasd en belde direct de politie. Maar tot die arriveerde zaten wij opgescheept met het ziedende vrouwtje van wie de identiteit één groot raadsel was voor ons alle vijf. En zij wilde nu ook onze huisbaas spreken. 'Mooi niet dat zij mijn telefoon in handen krijgt!' sprak één van mijn kamergenoten uit wat wij allemaal dachten. We gaven haar zijn nummer en ze vertrok zonder verder nog iets te zeggen. Ons in verbazing achterlatend. De ooit witte schoen waarboven ze gehurkt had gezeten was geel en niemand van ons kon zich nog herinneren of hij die kleur al had voordat ze binnen was gekomen.

Angstaanjagend 

We hebben gelukkig nooit meer iets van haar gehoord. Maar de afwas doen heeft nu toch iets angstaanjagends gekregen. En als er op de deur wordt gebonst, laten we toch voor de zekerheid het haakje erop als we kijken wie voor de deur staat. Je weet maar nooit wie er hier in Seoul onverwacht je huis binnen komt stormen. 

Imme (18) en woont een half jaar in Seoul om te schrijven over de Koreaanse cultuur en alle bijzonderheden die ze daar als buitenlander ervaart. Rust komt niet in haar woordenboek voor, sport wel: zwemmen, klimmen of - als daar geen tijd voor is - springen in de woonkamer. Ze is altijd in de weer.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten

Geen inhoud gevonden