honden
Blog

Waarom ik niet van honden houd

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Laura Simons
Laura
Simons

Scenarioschets: ik sta voor de deur van het huis van één van mijn vrienden - laten we haar even Dingetje noemen. We houden een spelletjesavond, dus reken maar dat ik erbij ben! En al zeker vandaag, want Dingetje heeft me een verrassing beloofd. Ik bel aan en dan hoor ik het geblaf van een hond!

Enthousiast gooit Dingetje de deur open. Spikey/Blacky/Buddy/andere-cliché-hondennaam stuift naar buiten. ‘Leuk hè, we hebben een nieuwe puppy!’, krijst Dingetje, terwijl haar hond mijn broek onder kwijlt en tegen mij op springt. ‘Ontzettend,’ mompel ik ongemakkelijk, ‘alleen, ehm, zelf houd ik niet zo van honden...' Dingetje valt flauw van verbazing. 

Overdrijven

Oké, oké, ik geef het toe, dit verhaal is niet helemaal echt gebeurd. Er is nooit iemand flauwgevallen. Maar de reacties op het niet-zo-houden-van-honden zijn evengoed dramatisch. De 'maar-waaróm-dan-niet?’-vraag hoor ik het meest. Nou, dat zal ik je eens haarfijn uitleggen.

Vroeger was ik namelijk bang voor honden. De details zal ik je besparen, maar ooit werd ik getackeld door Boris, de hazewindhond van de buren. Een traumatische ervaring want sindsdien voel ik geen connectie meer met de harige viervoeters. 

Onvoorspelbaar

Het is niet dat ik niet begrijp dat ze lief, trouw en zorgzaam zijn (bij schattige Insta-posts bezwijk zelfs ik), maar ik kan er gewoon niet goed mee omgaan. Ik weet niet wat ik moet doen als ze tegen me op springen, kwijlen, likken, stinken, krabben of bijten. Vroeger verstijfde ik letterlijk van angst. En nu kan ik nog steeds niets anders bedenken dan zachtjes ‘Af!’ te zeggen. Helaas overtuigt mijn bevel nooit. Alleen het baasje zelf kan de hond terugfluiten.

Hoewel ik dus niet meer zo bang ben als vroeger, voel ik me steeds niet altijd op mijn gemak in het bijzijn van honden. Ze zijn me te onvoorspelbaar. 

Begrip

Ik durf wel steeds meer met honden in de buurt en bij die van mijn vrienden ben ik inmiddels ontspannen. Het lijkt erop alsof ik eindelijk over mijn angst heen aan het groeien ben. Maar… waarom voel ik me daar eigenlijk zo gedwongen toe? Omdat iedereen zo veel van honden houdt? Omdat honden zo’n hoge plaats innemen in de rangorde der huisdieren? Of omdat ik me niet ongemakkelijk wil voelen in de huizen van vrienden? Ik weet het niet. 

Ik weet alleen dat het soms écht onhandig is om niet zo dol te zijn op honden: half Nederland heeft immers zo’n harige vriend. En buitenstaanders reageren steevast zoals Dingetje. Het zou fijn zijn als er soms wat meer begrip wordt getoond en ik niet wéér hoef uit te leggen hoe Boris van de buren mij omver bowlde. En dan zal ik op mijn beurt proberen om rustig te blijven in de buurt van honden. Pootje erop? 

Laura (17) is gek op muziek, luisteren én maken, en je zal haar dan ook altijd zingend/neuriënd/fluitend aantreffen. Daarnaast doet ze nog aan korfbal en leest ze graag alles wat los en vast zit. Later hoopt ze een baan te vinden in het onderwijs, want dat vindt ze super interessant! Maar het allerleukste? ‘Dat kies ik toch voor toneel!’ Het liefst in een zelfgeschreven stuk ook nog.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren