Blog

Waarom ik opzag tegen 18 jaar worden

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Laura Simons
Laura
Simons

Hiep hiep hoera! Ik ben vandaag achttien jaar geworden en daarom vanaf nu officieel volwassen. Maar of dat nu zo leuk is...?

Om de waarheid te vertellen: ik zag eigenlijk best op tegen deze verjaardag. Achttien is namelijk niet alleen de leeftijd waarop je mag drinken, rijden en stemmen, maar het is ook de leeftijd van de verzekeringen, belastingen en veel verantwoordelijkheid.

Onafhankelijk

Tijdens de eerste jaren van je leven wordt al deze verantwoordelijkheid nog opgevangen door je ouders. Zij regelen dat jij veilig bent. Niet alleen bij het oversteken van de straat (links, rechts, links!), maar ook als er per ongeluk iets met jou gebeurt. Ze kiezen (en betalen) niet voor niets jouw zorgverzekering. Daarnaast betalen ze alles voor je. Denk aan grote dingen zoals die verzekering van net, maar ook jouw eerste levensbehoeften, als eten, drinken en onderdak. Op al deze gebieden zit je nu niet meer (zo) vast aan je ouders (oké, als je nog thuis woont, krijg je heus nog wel wat te eten van ze). Je bent nu onafhankelijk.

Cool(?)

Klinkt cool? Nou, dat vraag ik mij dus af. Zelf zou ik liever nog even achter papa en mama schuilen. Niks onbetaalde rekeningen en onbeantwoorde overheidsberichten! Stiekem voel ik me helemaal nog niet klaar om in mijn eentje door deze enge wereld te moeten navigeren. Ik heb geen zin om een keuze te maken uit tien miljoen zorgverzekeringen in alle soorten en maten. Ook ben ik te moe om tussen al mijn hobby’s door nóg een baantje te nemen, zodat ik al het geld dat verzekeraars en school van mij eisen ook daadwerkelijk te betalen. Eigenlijk wilde ik nog vóór mijn achttiende verjaardag, gewoon weer liever zeventien zijn...

Geen stress

Maar toen ik mijn stress hierover deelde met mijn vrienden (onder wie ook achttienjarigen), bleek dat zij dat ook allemaal hadden (gehad)! Eigenlijk niemand die ik ken had écht zin in al dat gedoe dat deze speciale verjaardag met zich meebrengt. En toch hebben ze het allemaal overleefd. Natuurlijk is het spannend om aan zo’n nieuw deel van je leven te beginnen, maar met hier en daar een beetje hulp is het zeker te doen.

Kijk naar mij: samen met mijn ouders heb ik van tevoren mijn zorgverzekering uitgezocht en geregeld dat ik daar geld van de regering voor terugkrijg. Verder heb ik alle zaken rondom mijn nieuwe school met hen doorgesproken en daarna zelf afgehandeld. Ten slotte heb ik mijn collegegeld en boeken betaald van het geld dat ik heb gespaard door te werken. En ik woon gelukkig nog lekker thuis, zodat ik mijn ouders altijd nog even snel om hulp kan vragen. Geen stress dus.

Laura (17) is gek op muziek, luisteren én maken, en je zal haar dan ook altijd zingend/neuriënd/fluitend aantreffen. Daarnaast doet ze nog aan korfbal en leest ze graag alles wat los en vast zit. Later hoopt ze een baan te vinden in het onderwijs, want dat vindt ze super interessant! Maar het allerleukste? ‘Dat kies ik toch voor toneel!’ Het liefst in een zelfgeschreven stuk ook nog.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten

Geen inhoud gevonden