blog nederland
Blog

Waarom Nederland zo verkeerd nog niet is!

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Imme Garrelfs
Imme
Garrelfs

Meestal geniet ik met volle teugen van de prachtige stad Seoul, maar na drie maanden was het vakantiegevoel ervan af en ebde de overweldigende verliefdheid weg. Er kwamen ook minder leuke kanten voor mij aan het licht. Dit zijn de 7 momenten dat ik mijn veilige Nederlandse bubbel flink begin te missen.

Communicatie

Het eerste waar ik af en toe flink last van heb, is de Koreaanse manier van communiceren. Zo direct als Nederlanders zijn, zo vaag zijn Koreanen. De echte intentie van iemand oppikken is een kunst op zich. Kijken naar iemands lichaamstaal en luisteren naar de intonatie of het opmerken van een mogelijke twijfel kunnen van groot belang zijn om te voorkomen dat je teleurgesteld wordt. Als een Koreaan niet direct “ja” zegt, maar om een antwoord heen draait, mag je er gerust vanuit gaan dat het een “nee” is. Dit doen ze om te voorkomen dat één van beide partijen gezichtsverlies lijdt. Hierdoor heb ik wel eens een uur op iemand staan te wachten die uiteindelijk nooit is komen opdagen, omdat ik dacht dat er een afspraak stond, maar zij niet… Dát vind ík pas beschamend!

Ook terugpraten tegen je baas wordt gezien als een slechte werkhouding. Je kunt beter 'ja' zeggen en 'nee' doen, dan meteen 'nee' zeggen. Onder terugpraten wordt verstaan dat je iets anders durft te zeggen dan 'okay, sorry…' Nou, als iemand mij onterecht corrigeert komen er bij mij al snel andere woorden uit de mond! Voor jezelf opkomen is een taboe, maar je kan natuurlijk ook niet volledig over je heen laten lopen. Het is een (stressvolle) zoektocht naar de gulden middenweg, die voor alle partijen werkt, alleen heb ik die nog steeds niet weten te vinden…

Verder zijn bepaalde vragen of opmerkingen (die we in Nederland onbeleefd zouden vinden) hier weer heel normaal! De eerste vraag die iemand stelt na 'Hoe heet je?' is steevast 'Hoe oud ben je?'. Ook de vraag 'Hoeveel verdien je?' is heel normaal. Dit wordt gedaan om de sociale relatie tussen twee personen vast te stellen. Deze relatie is belangrijk om te kijken wie de ander respectvoller moet behandelen (er zijn bijvoorbeeld verschillende manieren waarop je een werkwoord kan vervoegen, afhankelijk van hoe respectvol je wilt praten). Opmerkingen met goede achterliggende bedoelingen, worden niet echt subtiel gebracht. 'Je bent wel een beetje aangekomen, is het niet eens tijd om op dieet te gaan?' Zo’n opmerking kan hard aankomen. Nee, dan ben ik toch liever omringd door Nederlanders.

Buitenlander

Iets anders waar ik versteld van stond toen ik hier net aankwam, was hoe weinig etnische diversiteit ik zag in de metro, of op welke andere plaats in Korea dan ook. Als ik om me heen kijk in het cafeetje waar ik nu zit, ben ik niet alleen de enige blondine, maar überhaupt de enige niet-Koreaan. Dit in combinatie met het feit dat staren niet als onbeleefd wordt gezien in de Koreaanse cultuur, maakt dat er regelmatig langere tijd meerdere paren ogen iedere beweging die ik maak met grote interesse volgen. Als ik een café in kom, wisselen de kassières snel van plek, omdat één iemand meer comfortabel is met het praten in Engels dan iemand anders. Ik word vervolgens verbaasd aangekeken als ik in het Koreaans bestel.

Oude vrouwtjes in de metro duwen mij net iets harder dan het Koreaanse meisje dat naast me staat als ze hun weg naar de uitgang banen, maar vervolgens krijg ik dan weer korting of een extra donut omdat ik “buitenlands” ben. Sommige mensen willen juist vrienden met me zijn, omdat het 'cool' is om Westerse vrienden te hebben. Nou ja, vrienden zijn… Ze willen met me praten en foto’s maken, maar vervolgens draaien ze zich weer om naar hun Koreaanse vrienden en ratelen in hun eigen taal met hen verder. Ik word dus altijd anders behandeld vanwege mijn uiterlijk. Niet altijd op een negatieve manier, maar na vijf maanden zou ik het toch ook wel leuk vinden om weer net als alle anderen behandeld te worden. En ik ben er zelf nu nog alerter op niemand op een andere manier te benaderen vanwege uiterlijke kenmerken. Uiteindelijk is dat het fijnst voor iedereen.

Boterham met kaas

Jaja, lach maar. Naast die twee diepgaande culturele zaken, mis ik ook gewoon de simpele dingen van het dagelijkse Nederlandse leven. Bijvoorbeeld: een boterham met kaas! Koreanen maken hun hartige snacks graag zoet. Ik trek daarentegen altijd weer een vies gezicht als ik een hap neem uit brood dat er – voor de verandering – uit zag alsof er geen suiker was toegevoegd, maar wederom word teleurgesteld. En wat betreft de kaas: als hij überhaupt te betalen is, is hij zompig of smaakt naar plastic. Bah! 

Sinterklaas

Dat ik dit zo zou missen, verbaasde mij flink. Natuurlijk was het niet per se Sinterklaas zelf, maar de gehele decembersfeer die mij enorm veel heimwee bezorgde. Zeker op het moment dat we in het restaurant waar ik werkte glühwein begonnen te schenken en ik herinnerd werd aan de kerstmarkt waar mijn moeder ieder jaar optreedt met haar 'vocal group' (niet koor, dat klinkt te statisch), kon ik mijn tranen niet binnen houden. Toen ik vervolgens thuis kwam, lag er een pakje van 'de Sint' op de mat met pepernoten en een chocoladeletter. Wat kennen mijn ouders me toch goed.

De taal

De belangrijkste reden dat ik nooit verder kom dan 'praten en foto’s maken' met de locals hier? Simpel, de taal! De mensen die hier wonen communiceren allemaal in het Koreaans met elkaar, terwijl juist de buitenlanders alles in het Engels doen. Het is veel gemakkelijker om een gesprek aan te knopen met een andere buitenlander dan met een Koreaan. En hoe leuk de mensen ook zijn die ik hier ontmoet heb, het blijft frustrerend dat ik niet naar iemand toe kan lopen die er leuk uit ziet zonder de reactie te krijgen 'ah, ik spreek niet goed Engels…' De Koreaanse lessen brengen me naar het niveau waarop ik de meeste dagelijkse dingen in het Koreaans kan doen, maar dat is enorm vermoeiend. Ik mis het gemak van een dagelijks leven leiden in mijn moedertaal.

Vegetarisch eten

Ik ben geen vegetariër, daarvoor is mijn liefde voor kip veel te groot, maar ik at in Nederland ook niet super veel vlees. In Zuid-Korea hebben ze niet alleen hele goede kip, wat het voor mij al lastig maakt om niet te veel vlees te eten. Ze hebben vooral weinig vegetarische opties. En daarnaast zijn groenten en fruit ook nog eens onbetaalbaar, terwijl ik daar juist heel veel van hou! Ik zou graag minder vlees eten, maar zolang ik hier ben, zit dat er helaas niet in…

Fiets

Vooruit, nog één laatste punt, zo typisch Nederlands mogelijk: ik mis mijn fiets! In Nederland gebruikte ik mijn fiets misschien overdreven veel. Of ik nou 1 minuut moest fietsen of anderhalf uur, die fiets kwam de schuur uit! Hier kan ik wel een fiets huren, en dat heb ik ook wel overwogen, maar aangezien de buschauffeur al moeite heeft met rekening houden met de mensen ín de bus (als je ook maar een paar seconden te vroeg op staat, loop je het gevaar door de voorruit heen geslingerd te worden), verwacht ik niet dat die veel rekening houdt met fietsers op straat. Het verkeer is hier niet ingericht op fietsers en bovendien fiets ik over het algemeen op de automatische piloot. Als ik dat hier zou proberen, zou ik binnen een minuut van mijn sokken gereden worden. Dan wacht ik toch liever tot ik weer veilig in Nederland zit.

Over het algemeen word ik alleen maar verdrietig als ik me bedenk dat ik 15 januari weer in het vliegtuig terug naar huis zit, maar nu ik dit zo op een rijtje zie staan, denk ik: 'goh, misschien is Nederland toch zo verkeerd nog niet.'

Imme (18) en woont een half jaar in Seoul om te schrijven over de Koreaanse cultuur en alle bijzonderheden die ze daar als buitenlander ervaart. Rust komt niet in haar woordenboek voor, sport wel: zwemmen, klimmen of - als daar geen tijd voor is - springen in de woonkamer. Ze is altijd in de weer.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren