Blog

Wanhopig op de rommelmarkt

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
lotte
Lotte
Rolleman

In de stad waar ik woon hebben we elk jaar een rommelmarkt. Het perfecte moment om alle troep die je het afgelopen jaar hebt verzameld aan de volgende verzamelaars te verkopen. Van miskopen uit je kledingkast, tot jeugdboeken die je toch nooit meer gaat herlezen. 

Ik zit samen met mijn moeder en zus bij ons kleedje te wachten op al die mensen die ons komen verlossen van onze schatten. Maar hoe hard mijn moeder ook haar best doet om mensen te lokken met aanbieding als twee halen, drie betalen, (zij lacht er hard bij terwijl anderen haar verbaasd aan kijken) echt goed loopt het nog niet. Ook de meisjes die aan de overkant van de straat wat zakgeld proberen te verdienen hebben nog weinig geluk. Een van hen speelt gitaar: voornamelijk Vader Jacob en soms ook iets wat op niets lijkt. Ze speelt hard, zingt vals maar lacht elke voorbijganger vrolijk toe. Het andere meisje probeert het passerende publiek over te halen wat te geven door dwingend ‘geef geld’ te roepen. Dat heeft hen tot nu toe een schamele € 1,50 opgeleverd.

Wanhopige verkopers
Inmiddels staat er een vrouw voor ons kleedje. Ze houdt een zwart jack van nep leer omhoog. Dat hing plots bij ons aan de kapstok. Niemand weet van wie hij is. Een euro wil mijn moeder er voor hebben. En geloof me, meer is-ie ook echt niet waard. De vrouw trekt het jack aan en het staat haar nog ook. Koop ‘m alstublieft, smeek ik in stilte. Maar de vrouw legt ‘m terug. Zelfs die ene euro is dus nog te veel. Mijn moeder, zus en ik zuchten uit wanhoop.

Niet veel later komt een tweede bezoeker aangeslenterd. Zijn oog valt op een paar sandalen. ‘Voor twee euro zijn ze voor u’, probeer ik. Maar zoals dat hoort op een rommelmarkt biedt de man € 1,50. ‘Deal’, zeg ik gretig. We hebben nu net zoveel in ons bakje als onze overbuurmeisjes. Intussen past een vrouw een paar sleehakken die van mijn tante zijn geweest. Ze vertelt dat ze nooit op hakken loopt. ‘Eens moet de eerste keer zijn’, zegt mijn moeder in een poging de sleehakken te slijten. En het werkt! Nog nooit zijn we zo blij geweest met een paar euro. Als dank krijgt ze er een gratis armband bij.

Met de muziekmeisjes aan de overkant gaat het nog steeds niet al te best. Ze zuchten diep. Ik snap ze als geen ander. Het is om wanhopig van te worden, zo’n rommelmarkt.

Lotte verzamelt om onverklaarbare reden haar hele leven al schildpaddenbeeldjes. En boeken over de Tweede Wereldoorlog, maar die leest ze eigenlijk nooit. Droomt er al sinds haar elfde van om schrijfster te worden. Lees meer blogs van Lotte.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren