Blog

Wie Dr. Martens wil dragen, moet pijn lijden

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Annemijn Groenveld
Annemijn
Groeneveld

Ik heb een langwerpig litteken op mijn been, net boven mijn linkerenkel. Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik hem heb opgelopen terwijl ik babypanda’s redde uit een brandend gebouw. Of iets anders heldhaftigs. Maar helaas, is dat niet het geval.

Dat litteken zit daar omdat ik een Dr. Martens-fan ben. Je weet wel, van die zwarte, hoge stugge schoenen met gele stiksels.

Inlopen

Twee jaar geleden kocht mijn zus de lakvariant ervan, maar na een aantal weken stopte ze met ze te dragen. Toen ik vroeg waarom, liet ze me haar bloederige hielen zien. 'Je moet ze ook gewoon goed inlopen', vertelde ik haar. Omdat zij ze niet meer droeg, eigende ik ze mezelf toe.

Na een dag door school banjeren op die zwarte gevallen, snapte ik waarom m’n zus ze niet meer wilde dragen. Hoewel ik er geen pijnlijke hielen van kreeg, zat er wel een grote, bloederige plek op mijn linkerenkel. De bovenkant van de schoen kwam net te vaak en te dicht tegen mijn huid aan. Maar omdat ik weigerde te geloven dat ik er ook last van kreeg, trok ik ze de volgende dag gewoon weer aan. Weliswaar gewapend met extra hoge sokken en een pleister. Ze pasten immers zo goed bij mijn outfit.

Nou, dat heb ik geweten! Ik ben nog nooit zó blij geweest om schoenen weer uit te trekken. De details zal ik je besparen, maar mijn enkel zag er niet fraai uit. En dat litteken herinnert mij daar steeds weer aan.

IJdel

Nu vraag je je misschien af waarom ik ze toen niet meteen heb weggegooid of verkocht? Vrij simpel: daar ben ik te ijdel voor. Ik houd van Dr. Martens. Ze passen bij bijna elke outfit en zijn lekker opvallend. En elke keer dat ik ze draag krijg ik er complimenten over. De hoop dat ze ooit echt ingelopen raken, is allang vervlogen. Maar zelfs nu, twee jaar later, trek ik ze nog steeds graag aan. Niet elke dag, want dan zou mijn linkerbeen na een maand geamputeerd moeten worden. Maar ongeveer één keer in de week. Zeven dagen ertussen is precies genoeg voor de beurse plek om te herstellen.

Ja, ik ben ijdel en dus heb ik maar geconcludeerd dat wie Dr. Martens wil dragen, pijn moet lijden. Nu denk je waarschijnlijk dat ik zo'n type ben dat haar complete inkomen opbrast aan kleding, maar dat is absoluut niet het geval. Alleen áls ik dan iets leuks koop dan draag ik het ook, ongeacht hoe oncomfortabel het zit. Zoals die mooie broek die altijd afzakt of die trui die eigenlijk ontzettend kriebelt. 

Iedereen wil er toch leuk uitzien, of ben ik daarin de enige? Ik geloof van niet, maar heel misschien moet ik - ter compensatie van mijn ijdelheid - toch maar een keertje babypanda’s gaan redden!

Annemijn is 15 jaar en zit op het Murmellius Gymnasium in Alkmaar. Naast (natuurlijk) blogs schrijven, besteedt ze haar vrije tijd aan hockeyen, fotograferen en lezen. Ook heeft ze een leasepony waar ze zo vaak mogelijk naartoe gaat. Al haar hele leven is ze bezig met schrijven, vroeger gewoon voor de lol en nu voor de schoolkrant.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren