Blog

Zo kwam ik van mijn acne af (en jij straks ook)

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Annemijn Groenveld
Annemijn
Groeneveld

Long time no see’, mompel ik tegen de krater op mijn voorhoofd. Vanuit de spiegel kijkt een grote, gele puist me aan.

Al van jongs af aan wist ik dat er een grote kans was dat ik het jeugdpuistjes-DNA van mijn moeder geërfd had. In de tweede en derde klas gingen mijn acne-genen helemaal los en veranderde mijn voorhoofd, kin en alles daar tussenin in een vulkaanlandschap. Dat was het moment waarop ik dacht: tot hier en niet verder. Gelukkig werd ik niet gepest, maar het voelde voor mezelf gewoon niet goed.

Leven als een vampier

Ik begon met het smeren van benzoylperoxidegel (goed galgjewoord trouwens), maar het enige dat werkte, waren de bijwerkingen. Daarom schreef mijn huisarts een heftiger variant van het spul voor, alleen hielp ook dit voor geen meter. Wel was ik in die tijd gebonden aan een vampierbestaan, want zonlicht in combinatie met de gel was funest voor mijn toch al gevoelige huid. Toen wist de huisarts het ook niet meer, en moest de dermatoloog er aan te pas komen.

Aardbeidag

De dermatoloog stuurde me na welgeteld twee minuten alweer weg met een verwijzing voor de huidtherapeut en twee nieuwe smeerseltjes. Vanaf dat moment was elke derde vrijdag van de maand aardbeidag, zoals ik de behandeling van de huidtherapeut noemde. De reden? Ik liep nog een dag lang zo rood als een aardbei rond. Op aardbeidag werd mijn huid aan alle kanten ingedrukt, geprikt en gesqueezed, net zo lang tot de tranen over mijn wangen biggelden. Gelukkig was er ook goed nieuws: de behandeling werd volledig vergoed én het hielp! Een beetje dan...

Zwangerschapstesten

De antibiotische middeltjes van de dermatoloog hielpen daarentegen niet. Daarom kreeg ik bij mijn volgende dermatoloog-consult het volgende voorstel: vitamine A-zuur tabletten gaan slikken (met toestemming van mijn ouders) én ik moest maandelijks bloedprikken. De dokter legde uit: ‘Dat moeten we doen om je bloedwaardes in de gaten te houden én om te kijken of je niet zwanger bent.’ Mijn veertienjarige ik heeft eenmaal weer buiten heel hard staan lachen: maandelijkse ZWANGERSCHAPSTESTEN!?

Bloedprikken

Ik hoefde niet lang na te denken over het besluit. Inmiddels had ik al zo veel geprobeerd dat ik openstond open voor élke oplossing. Vanaf dat moment fietste ik keurig elke maand langs de bloedprikpost en werd mijn huid steeds een beetje meer gezonder. Ik vraag me nog steeds af wat die bloedafnamemedewerkers dachten als ze een veertienjarige testte op zwangerschap. Na een half jaar mocht ik de dosering van de pillen afbouwen en na tien maanden mocht ik zelfs helemaal stoppen. Vitamine A-zuur bleek voor mij dus een waar wondermiddel!

Tips

Wat ik met dit verhaal wil bereiken? Ik weet dat veel mensen met acne struggelen, zeker in hun tienerjaren. En misschien heb jij er ook last van? Tegen iedereen met puistjes wil ik ten eerste zeggen: je bent mooi zoals je bent! Ten tweede: mocht je er toch mee zitten, blijf dan niet aanmodderen, maar ga naar je huisarts. Er kan namelijk echt wat aan gedaan worden.

En nu…

Nu, een jaar na de overwinning op acne, zit er bij mij wéér een puist. En als ik zelfs goed kijk, zie ik bij mijn slapen nieuwe vulkaantjes verrijzen. Wat moet ik doen? Is mijn wondermiddel uitgewerkt? Eén ding is zeker bij jeugdpuistjes: de kans dat je nooit meer een pukkel krijgt is ongeveer even groot als de kans dat ik op mijn veertiende zwanger zou zijn geworden. Wordt vervolgd dus…

Annemijn is 15 jaar en zit op het Murmellius Gymnasium in Alkmaar. Naast (natuurlijk) blogs schrijven, besteedt ze haar vrije tijd aan hockeyen, fotograferen en lezen. Ook heeft ze een leasepony waar ze zo vaak mogelijk naartoe gaat. Al haar hele leven is ze bezig met schrijven, vroeger gewoon voor de lol en nu voor de schoolkrant.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten

Geen inhoud gevonden