talent voor taal schrijfwedstrijd kort verhaal UNICEF

En het Talent voor Taal is…

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Een spannende dag voor de deelnemers aan Talent voor Taal. Vandaag zijn de winnaars van deze grote schrijfwedstrijd voor jongeren bekendgemaakt. Naast de winnaars in de leeftijdscategorie 12 t/m 14 jaar en 15 t/m 18 jaar was er een extra prijs in samenwerking met UNICEF voor een verhaal waarin op een bijzondere manier aandacht is besteed aan kinderrechten. Die prijs is gewonnen voor Nathalie Korthuis (14) uit Venlo. Volgende week lees je een interview met haar in de krant, maar haar verhaal Boeken van naalden lees je nu al hier.

Boeken van naalden

Met een lach op haar gezicht stond ze op het podium, terwijl ze het stapeltje papieren stevig in haar handen hield. Met een vastberaden blik in haar ogen keek ze de zaal in voor ze begon: ‘Elk kind verdient het om te leren...’

Met trillende handen en een tollend hoofd keek Fadhila om het hoekje van de muur waar ze achter stond. In de verte zag ze een groepje meisjes in schooluniformen vrolijk lachen, terwijl ze over het schoolplein liepen en voor ze het wist ging er een golf van jaloezie door haar heen. Het gevoel was misselijkmakend omdat ze wist dat ze zich niet zo hoorde te voelen. 'Sommige kinderen zijn geboren om te studeren', had haar baas gezegd toen hij een bezem in haar kleine handen duwde. 'En de rest werkt bij mij.' De man had haar een valse blik met een sprankje voldoening toegeworpen voor hij zich een weg baande door de naaisters. Haar zusje had haar aangekeken met de blik die zowel angstig als ontmoedigend was, maar dat weerhield haar niet van de plannen die zij had. Ze wist dat wat hij zei onzin was, maar als je twaalf jaar bent en je je eten verdient door te werken in een fabriek heb je nou eenmaal geen andere keus dan te gehoorzamen.

Ze voelde hoe de tranen in haar ogen prikten toen ze nog een laatste keer over haar schouder keek. Niemand. En voor ze er zelf erg in had, begon ze te rennen naar een openstaand klaslokaal. De leraar was er een paar minuten geleden uitgewandeld, maar ze wist dat hij elk moment terug kon komen om zijn spullen op te halen. Haar voeten brachten haar naar de kast die gevuld was met boeken. Half versleten, gebruikte en tot haar verbazing zelfs een paar nieuwe. De laatste keer dat ze hier stond was alweer een paar weken geleden, maar Fadhila's nieuwsgierigheid won het altijd van haar. Ze wilde niet langer het leven leiden dat ze nu had. Ze wilde in de toekomst terug kunnen kijken met een glimlach en niet met een traan die over haar wang rolde. Ze wilde dat ze haar kinderen naar het ziekenhuis kon brengen als ze ziek waren en niet moest toezien hoe ze langzaam verzwakte... Maar belangrijker nog: ze wilde dat de minderjarigen uit de kinderarbeid werden gehaald. Haar slanke vingers gingen over de kaften, terwijl ze de figuren die erop stonden bestudeerde. 'S... Syfer', sprak ze voorzichtig uit. Ze haalde het rekenboek uit de kast en begon er doorheen te bladeren, maar hoe verder ze ging des te minder ze ervan begreep.

'Hé, wat moet dat daar!' werd er achter haar geroepen. Fadhila liet het boek uit haar handen vallen en keek geschrokken om haar heen. Achter haar stond een man met zijn ogen woedend op haar gericht. De man liep met grote passen op haar af zonder zijn blik van haar af te halen. Haar hart klopte in haar keel van angst, maar terugkeren en vluchten was geen optie. ‘Waar ben je mee bezig?’ vroeg hij fel. Fadhila slikte. ‘Ik vroeg je wat!’ riep de man kwaad. Hij bukte zich voorover om het boek van de grond te rapen. Fadhila zag hoe zijn bruine ogen over de voorkant gingen voor hij zich weer tot Fadhila richtte: ‘Was je aan het stelen?’ Fadhila schudde woest haar hoofd. Ze voelde hoe het zweet over de zijkanten van haar hoofd liep van angst. ‘Leren', zei ze zwakjes. Ze kon zichzelf wel voor haar hoofd slaan. Wat moest die man wel niet denken? Dat ze een kleuter was? Ze was hier met een reden, dus wat verhield haar van het te vertellen? ‘Ik wil leren.’ Een gevoel van trots stroomde door haar aderen toen ze de zin uitsprak. De man keek haar verrast aan. Zijn ogen werden groter terwijl de woede langzaam weg leek te gaan. ‘Leren?’ vroeg hij vol ongeloof. Fadhila knikte. Ergens schaamde ze zich over het feit dat ze hier op bloten voeten stond en er tientallen scheuren zaten in de kleren die ze droeg, maar ze had nou eenmaal geen andere keus. De man bestudeerde Fadhila en dacht waarschijnlijk hetzelfde. Maar in plaats van haar uit te lachen, verscheen er een glimlach op zijn gezicht. Hij schoof een stoel naar achteren en wenkte naar Fadhila. ‘Bewijs maar wat je kan.’ Fadhila keek de man verward aan, maar sprak hem niet tegen. Ze ging naast hem zitten en keek toe hoe hij het boek opensloeg en begon te vertellen.

Foto: CPNB

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren