Hollywoodfilm over 'ballet-wees'

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Govrien Oldenburger
Govrien
Oldenburger

Michaela DePrince (20) groeide op in een weeshuis in Sierra Leone, waar ze werd behandeld als vuilnis. Toen er een foto van een balletdanseres voorbij waaide, bewaarde ze die. Precies zo wilde ze worden. Inmiddels is ze balletdanseres in Nederland bij Het Nationale Ballet en binnenkort wordt er zelfs een Hollywoodfilm gemaakt over haar leven. 7Days interviewde haar in 2013. Lees het hier terug.

‘Oké Michaela, nog één keer.’ Het zijn de laatste sprongen die haar trainer van haar vraagt. Met een krachtige blik suist Michaela door de lucht. Daarna strompelt ze naar de zijkant. Haar training zit erop voor vandaag. Het verhaal van Michaela DePrince begint in Siearra Leone. Daar woedde jarenlang een burgeroorlog, die haar ouders het leven kostte. Michaela kwam in een weeshuis terecht. Vanwege een huidziekte heeft ze witte vlekken op haar huid en in het weeshuis werd gedacht dat ze een duivelskind was.

Vreselijk behandeld
Ze werd vreselijk behandeld. Op een dag waaide er een danstijdschrift tegen het hek, met op de cover een Amerikaanse ballerina. ‘Ik had nog nooit zoiets moois gezien’, vertelt ze. ‘Ze zag er zo gelukkig uit. Ik wilde ook zo worden.’ Ze scheurde de foto uit en verstopte hem in haar onderbroek, zodat hij niet werd afgepakt. Niet lang erna werd ze geadopteerd door een Amerikaans stel. Ze was vier jaar.

Eenmaal in de Verenigde Staten bekeek ze filmpjes van De Notenkraker, een bekende balletuitvoering, net zolang tot ze die kon dromen. Na lang zeuren nam haar moeder haar mee naar de voorstelling. ‘Ik zag dat een van de danseressen een fout maakte’, vertelt Michaela. Het was het moment waarop haar moeder er niet meer omheen kon: Michaela mocht op ballet. ‘Ik haatte het’, vertelt ze. ‘We moesten alleen maar wat hupsen.’ Niks geen spitzen en tutu. Ze stapte over naar een andere balletschool, waar haar talent werd herkend en ze mocht meedansen met de oudere meisjes.

Ontroeren    
Michaela danste bij het Dance Theatre of Harlem en deed mee aan dansprogramma Dancing with the Stars. Ze werd een jaar gefilmd voor de documentaire First Position over een belangrijke balletcompetitie, de Youth America Grand Prix. In 2013 begon ze bij de Junior Company, een nieuwe opleiding in Amsterdam voor jonge talenten. Ze is er speciaal voor naar Nederland verhuisd. ‘Ik kan hier zoveel leren’, zegt ze. ‘En iedereen is aardig.’ In de Verenigde Staten had ze het moeilijk als zwarte ballerina in een witte balletwereld. Ze vertelt dat rollen haar soms werden geweigerd vanwege haar huidskleur. ‘Hier speelt dat niet.’ Toch is de balletwereld, ook hier, een harde leerschool. Michaela traint zes dagen per week. ‘Ieder meisje wil ballerina worden’, zegt ze. ‘Maar het is hard werken en vergt veel toewijding en dan moet je er ook nog eens voor zorgen dat je opvalt bij de juiste mensen.’ Maar een opoffering? Nee, zo voelt ze dat niet. ‘Het is wat ik altijd heb willen doen. Uiteindelijk wil ik mensen ontroeren.’  

Na de Junior Company hoopte ze te worden aangenomen bij Het Nationale Ballet, wat gelukt is. En dat allemaal door die ene foto, die tegen het hek waaide. ‘Op dat moment inspireerde die ballerina me iets te zijn’, zegt Michaela. ‘Het was mijn engel.’ Wat zou er zijn gebeurd als er een tennisster op de foto had gestaan? ‘Waarschijnlijk was ik dan gaan tennissen’, zegt ze. ‘Maar ik ben blij dat het een ballerina was.’

Michaela afgelopen zomer bij de presentatie van haar boek in Amsterdam

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren