jillis roshanali New York

Musicalster Jillis (17) verhuisde naar New York voor ballet

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Kim
Einder

Dankzij crowdfunding waagde hij in september de sprong. De Nederlandse Jillis ‘Billy Elliott’ Roshanali (17) liet zijn vmbo voor wat het was en verhuisde in zijn uppie naar een prestigieuze balletschool in New York. Is-ie al een beetje gewend? We zochten hem op in de Big Apple.

Wil je koffie, Jillis? Of iets anders?

'Ja, nee, laat maar… Ik ben een beetje ziek aan het worden, geloof ik.’

Je moet op je 17e natuurlijk ineens voor jezelf zorgen. Lukt dat een beetje?

‘Het was heel erg wennen, maar werd ook vrij snel normaal. Gezond eten is hier duur en ongezond eten juist goedkoop, maar ik probeer zo gezond mogelijk te eten. Al denk ik dat mijn moeder zich wel zorgen maakt, want in Nederland at ik al best ongezond. Verder heb een whiteboard op mijn kamer gehangen voor overzicht en was ik echt héél veel kleren. Daar was mijn moeder best wel boos over, want dat moet ik met haar creditcard betalen.’ 

jillis roshanali New York

Hoe waren je eerste dagen in New York? 

’Het was heel erg wennen. De eerste nacht in mijn dorm (studentenkamer, red.) was heel erg spannend. Alles was zo nieuw. Ik moest helemaal opnieuw beginnen en nieuwe vrienden maken. Maar “dit wil ik niet meer” heb ik nooit gedacht.’

Was iedereen in je klas nieuw, toen jij begon? 

’Nee, de meeste leerlingen kenden elkaar al. Gelukkig waren ze heel erg open. Ik zit in level six, dat bestaat uit 28 kinderen. Ik dacht dat het internationaler zou zijn, maar er zijn maar een paar kinderen die níet Amerikaans zijn.’

Heb je in die tweeënhalve maand al veel vrienden kunnen maken? 

Jawel, ik heb al een aantal echte vrienden en een goede vriendin met wie ik heel vaak afspreek. Ik merk wel een cultuurverschil: ik ben heel recht door zee, Amerikanen niet. Ze willen heel erg geliefd zijn bij iedereen en kunnen daardoor niet altijd eerlijk zijn. Ze vinden alles altijd “geweldig”, ook als ze dat eigenlijk niet vinden.” 

jillis roshanali New York

Hoe ziet een gewone schooldag eruit? 

’Ik begin meestal best wel laat, omdat sommige andere kinderen nog eerst “gewoon” naar school gaan. Ik slaap uit, ga koffiedrinken en rond een uur of drie, vier met de metro naar school. Na de warming-up beginnen we meestal met ballet of caracter, een soort volkdans. We hebben meerdere verschillende vakken: verschillende typen dans. Eén les doet meestal anderhalf uur en daarna hebben we nog repetities voor een voorstelling. Op dit moment leef ik echt van voorstelling toe. Daarna halen we eten of gaan we naar onze dorm om daar te koken.’

Maar je begint pas in de namiddag. Dat zijn minder uren dan je zou verwachten…

’Ja, het is maar een paar uur. Maar die paar uur zijn wel heel erg zwaar.’ 

Het klinkt een beetje zoals de musical FAME. Kun je ook worden weggestuurd? 

‘Ja, je moet elk jaar balletexamen doen. Dan kijkt de school wie goed genoeg is en door kan, en wie weg moet. Ik wil heel graag naar level 7, maar moet daar heel hard voor werken. Die klas krijgt ook op zaterdag balletles en mijn balletleraar zegt dat ik daar na de kerstvakantie misschien al aan mag meedoen.’

jillis roshanali New York

Zijn je leraren streng?

’Ze zijn héél streng! Als je je been niet hoog genoeg doet, wordt je al afgesnauwd.  Vooral één man is heel erg streng. Als hij iets niet goed vindt, zijn we meteen “terrible” en “horrible, terwijl je iedere dag het zweet op je gezicht werkt.’

Maakt dat je niet onzeker?

’Als hij het over jou heeft, is dat wel een rotgevoel. Maar meestal hoor ik het niet omdat ik het fout doe, maar bijvoorbeeld omdat ik tijdens een oefening stop en hij juist wilde dat ik verderging. Alles moet echt op zijn manier gaan.’  

Je crowdfdundingsactie in februari was een groot succes: je zamelde duizenden euro's in om je school- en leefgeld te kunnen betalen.  Maar hoe moet dat dan met de rest van je opleiding?  

‘Mijn opleiding duurt twee jaar en ik probeer een beurs te krijgen voor het tweede jaar. De school geeft wel beurzen weg en er komen regelmatig sponsors kijken in de les die beurzen uitdelen.

jillis roshanali new york

Hoe schat je je kansen in?

’Heel veel mensen zeggen dat ik wel zo’n beurs zal krijgen. Ik weet het nog niet, ik werk er heel hard voor. Maar ik ben er wel oké over, ik heb wel een goed gevoel.’

Ervan uitgaande dat je die twee jaar gewoon volmaakt: wat ga je daarna doen?’

Dan wil ik aan de slag bij ieder dansgezelschap dat mij wil aannemen. Als ik mocht kiezen, het liefst in Nederland. Maar ik wil hoe dan ook echt aan de bak.’ 

Foto's: Arjan Spannenburg/The Dutch Photographer en Infinitesky Photography

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten