Foto: Winnen of Leren

Noa (16): 'Dit leven wil ik niet meer'

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Judie Jaspers
Judie
Jaspers

Noa uit Arnhem is zestien jaar oud en heeft al jaren zware psychische problemen. Ze lijdt aan een posttraumatische stressstoornis, depressies en anorexia. Dit leven, haar leven, wil ze niet meer. Ze schreef er een boek over: Winnen of Leren.

‘Op mijn elfde begon de ellende’, vertelt Noa die, ondanks haar situatie, rustig en vriendelijk overkomt. ‘Vanaf toen begon ik me echt depressief te voelen, te klooien met eten en zelfbeschadiging.’ Kort daarvoor werd ze slachtoffer van seksueel geweld. ‘Ik ben twee keer aangerand, één keer op een schoolfeest en één keer tijdens een FRIS-feest. En op mijn veertiende ben ik… nou ja… ik houd niet zo van dat woord, maar je weet denk ik wel wat ik bedoel. Het gebeurde op straat, ze waren met z’n tweeën, het was tegen mijn wil en het ging vele malen verder dan die aanrandingen. De schaamte en het schuldgevoel die ik daarover voel, heeft zoveel impact.’  

Somber

Zoveel, dat Noa liever dood wil dan zo verder te leven. ‘Ik ben somber over alles en heb geen lol meer in dingen, terwijl ik vroeger heel vrolijk was. Dieren, vooral cavia’s, waren alles voor me. Ik heb er nog twee, Brutus en Diederik. Maar ik beleef er geen lol meer aan en dat vind ik heel erg. Daarnaast moet je eten om in leven te blijven, maar daar heb ik heel veel moeite mee want dat wil ik niet. En ik heb elke nacht nachtmerries van dat trauma en schrik ik van elke beweging. Hyperalert noemen ze dat. En na zoveel behandelingen en therapieën te hebben geprobeerd, die allemaal niet hebben geholpen, ben ik er moedeloos en hopeloos van.’  

 Hoop 

Toch heeft Noa nog één laatste hoop: elektroshocktherapie. ‘Daarbij geven ze stroomstootjes aan je hersenen. Ze weten niet precies hoe, maar het kan helpen tegen ernstige depressies. Ik heb vandaag mijn psychiater gesproken en die had goed nieuws: ik kom ervoor in aanmerking. Een hele opluchting.’ Voor Noa is dit echt het laatste station. ‘Als dit niet werkt, ga ik terug naar de Levenseindekliniek. Wat ik écht wil is rust. En als dat niet levend lukt, dan liever dood.’ Ongeveer een half jaar geleden al legde ze het verzoek neer tot euthanasie. ‘Maar ze vonden me te jong. Ze zeiden: “Je hersenen zijn nog niet volgroeid.” Dat vind ik onzin, want als ik tachtig was geweest en dezelfde problemen had gehad, zou ik wel in aanmerking komen. Ook moest ik eerst nog traumatherapie doen, zeiden ze. Die heb ik inmiddels grotendeels gehad, maar ook dat heeft tot nu toe niet geholpen.’  

Wachtlijsten 

Haar boek begon als een dagboek. ‘Op een gegeven moment heb ik delen aan een behandelaar laten lezen. Die zei dat zij daardoor veel beter snapte wat er in mij omging. Daarna lazen meer mensen het, ook mijn ouders, en kreeg ik veel complimenten over mijn schrijfstijl. Toen ging ik met de gedachte spelen om het uit te geven. Ik hoop dat ik hiermee iets kan veranderen. Zoals het nu gaat in de zorg, dat kan niet’, vindt Noa.

Een jaar op sondevoeding

‘In Nederland is er geen instelling waar jongeren zoals ik de juiste hulp, fysiek én psychisch, kunnen krijgen. En wat echt moet veranderen zijn die wachtlijsten. Die zijn bizar. Ik heb een jaar op sondevoeding moeten leven, omdat er geen plek voor me was bij een eetstoorniskliniek. En ik ben naar gesloten jeugdinstellingen gestuurd, omdat er anderhalf jaar lang geen plek was in de crisisopvang. Zat ik daar tussen de scheldende en vechtende jongeren, terwijl dat mijn problematiek helemaal niet was. Ik hoop uiteindelijk dat iemand daar iets aan gaat doen. Ik snap dat dat niet makkelijk gaat, maar het moet.’ 

Denk je aan zelfmoord? Op www.113.nl vind je hulp. Of bel: 0900- 0113. Anoniem en vertrouwelijk. 

l.

Altijd op de hoogte blijven van nieuws dat voor jongeren interessant is? Volg ons via WhatsApp, Snapchat, Facebook of Instagram. Of neem een proefabonnement op de krant!

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten

Geen inhoud gevonden