recensie Coco
Film

Recensie: Coco

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Nathalie
Strijker

Coco

5
recensie Coco
Regie:
Lee Unkrich
Met in de originele versie de stemmen van:
Gael García Bernal, Benjamin Bratt en Renee Victor

Een animatiefilm over sterven en de dood. Dat klinkt loodzwaar. Maar de nieuwe Pixar-film Coco laat zien dat je zware thema’s ook heel lichtvoetig kunt brengen. Vrolijke muziek en grappen gaan op een geslaagde manier hand in hand met verdriet en belangrijke levensvragen. En dat is knap. Heel knap.

Coco is de nieuwe film van Pixar dat bekend is geworden met grote hits als Toy Story (1995) en Finding Nemo (2003). De studio heeft nogal een naam hoog te houden want alle negentien films die tot nu toe zijn uitbracht, groeiden uit tot kaskrakers. Coco zal daar zeker geen uitzondering op zijn. Deze gedurfde film is misschien zelfs wel het beste Pixar-project tot nu toe.

Dag van de doden

Coco draait om de Mexicaanse jongen Miguel. Hij houdt enorm van muziek maken maar in zijn schoenmakersfamilie is dat absoluut verboden. Dat heeft te maken met een lang geleden overleden overgrootvader. Maar hoe dat precies zit, blijft lang onduidelijk. De film speelt zich af rond de Día de Muertos, de Mexicaanse feestdag waarop de doden geëerd worden. Met prachtige altaars, versierde graven en verhalen over de overledenen zorgen Mexicanen er niet alleen voor dat overleden familieleden niet vergeten worden. Ook ontvangen ze hun geesten die op deze dag de tocht maken vanuit het land der doden.

Op Día de Muertos besluit Miguel om een gitaar te lenen en mee te doen met een muziekwedstrijd. Door een stommiteit raakt hij alleen per ongeluk verzeild in het land der doden, waar zijn voorouders hem moeten helpen zijn weg weer terug te vinden. Vooral het deel van de film dat zich afspeelt in dat hiernamaals is geweldig. Miguel ziet daar dat de dood niks is om bang voor te zijn. De doden vermaken zich prima. Ze lachen, dansen en feesten er op los. Er bestaat in het hiernamaals eigenlijk maar één echte bedreiging en dat is dat de overledenen vergeten worden.

recensie Coco

Film van uitersten

De thema’s van de film zijn pittiger dan je misschien van een animatiefilm verwacht: doodgaan, vergeten worden en het leven in het hiernamaals. Maar is er genoeg vrolijk tegenwicht. Als Miguel afscheid neemt van zijn dode familieleden om terug te gaan naar de levenden, wenst zijn overleden oom hem bijvoorbeeld vrolijk toe: ‘Ik hoop dat je snel doodgaat.’ Ook het muzikale sfeertje tovert afwisselend een lach en een stiekeme traan op je gezicht. Met het vrolijke nummer Un Poco Loco krijg je vooral zin om zelf in beweging te komen, terwijl je bij het emotionele Remember Me best een zakdoek kunt gebruiken.

Coco maakt blij maar laat je ook zeker nadenken over leven en dood. Hoe eng is doodgaan eigenlijk? Heeft je leven wel zin gehad als je een paar jaar na je dood vergeten bent? Coco is een film van uitersten en juist dat maakt ‘m zo bijzonder. Zware thema’s, op een lichtvoetige manier gebracht. Absoluut gaan zien.

+ prachtige animatie, gedurfd thema
- je zou willen dat hij nog drie uur langer duurt

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten