inconvenenient truth
Film

Recensie: An inconvenient Truth 2

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Nathalie
Strijker

An inconvenient Truth 2

2.5
al gore
Regie:
Jon Shenk
Met:
Al Gore

Alweer tien jaar geleden schokte Al Gore (ex-vicepresident van de VS) met zijn documentaire An Inconvenient Truth de wereld. Het verontrustende klimaatverhaal vol smeltende ijskappen en heftige orkanen kreeg destijds twee Oscars en was voor veel mensen een wake up call. Het tweede deel, vanaf deze week in de bioscoop, doet vast minder stof opwaaien. 

An Inconvenient Truth was een soort lezing vol schokkende klimaatfeitjes. Dikke kans dat die film tijdens een les aardrijkskunde of maatschappijleer ook bij jou langs is gekomen. Voor veel mensen was het destijds nieuw en schokkend dat het zo snel gaat met de opwarming van de aarde. Al Gore groeide door deze bioscoophit uit tot een klimaatgoeroe.

Inmiddels is het dik tien jaar later en reist Gore nog steeds de wereld over voor zijn missie. In dit tweede deel volgen camera’s hem achter de schermen en op podia. An Inconvenient Truth 2 is eigenlijk meer een portret van Gore dan een documentaire over het klimaat. Maar in een film die dik negentig minuten vooral om één man draait, verwacht je die ook een beetje te leren kennen. Helaas laat Gore nauwelijks iets van zijn privéleven zien. Of hij een vrouw heeft? Hoeveel kinderen? Gekke hobby’s? Je komt het in deze film niet te weten. En dat is jammer want zo blijft de hoofdpersoon een beetje op afstand. 

Borstklopperij

De bedoeling van deze film blijft een beetje lastig te doorgronden. Het gaat vooral over wat er allemaal gebeurd is na de eerste film. En dan focust de documentaire vooral op de succesvolle missie van Gore om medewerkers te rekruteren die zich net als hij met ziel en zaligheid inzetten voor de klimaatmissie. Soms neigt dat een beetje naar borstklopperij: ‘Kijk ons eens succesvol zijn’.

En dat is jammer want al die positiviteit geeft een wat eenzijdig beeld. Na de eerste film had Gore namelijk niet alleen medestanders. Sommige mensen, onder wie ook Donald Trump vonden Gore’s noodklok zwaar overdreven. Zij zijn er van overtuigd dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen met de opwarming van de aarde. Voor die discussie is in dit tweede deel nagenoeg geen aandacht. 

Positief hoogtepunt tijdens de film is bijvoorbeeld het bereiken van een internationaal akkoord tijdens de klimaattop van Parijs. De indruk wordt gewekt dat dat zonder de inspanningen van Gore nooit gelukt was.

al gore

Trump

Of de rol van Gore echt zo groot is geweest als deze film doet geloven, moeten historici uiteindelijk maar uitmaken. Maar dat de film gedateerd is voor hij goed en wel in de bioscoop draait, is wel zeker. Kort na het tekenen van het akkoord werd tenslotte alles anders in de Verenigde Staten. Trump werd gekozen en die liet al snel weten van alles te willen terugdraaien. ‘Weg met het klimaatakkoord, leve de vervuilende fossiele brandstoffen’ lijkt zijn devies. In de film wordt dit gebracht als klein tegenslagje, als één van de hobbels die nog even genomen moeten worden. En dat is jammer want de impact van die streep door het akkoord is groot. Dat de film daar aan voorbijgaat, maakt de rest van het positief stemmende verhaal ook wat ongeloofwaardig. Een gemiste kans.

+ stemt tot nadenken
- iets teveel een positief egodocument

 

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten