Film

Zootropolis: een grap op elke straathoek

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Nathalie
Strijker

Zootropolis

4.5
Regie:
Byron Howard en Rich Moore

Levensechte animatie, goede grappen en veel originele verwijzingen naar andere films en series. Zootropolis is een prachtige, gelaagde animatiefilm. De beste Disneyfilm in jaren.

Zootropolis lijkt een gewone, grote wereldstad. Met huizen, kantoren, winkels en verschillende wijken. Maar er is een groot verschil: in deze stad wonen alleen dieren. Het konijn Judy bijvoorbeeld. Zij komt eigenlijk van het platteland, maar ze had net ietsje meer ambitie dan haar 275 broers en zussen.

Ze is naar de stad gekomen om politieagent te worden. Als eerste konijn ooit heeft ze het niet makkelijk bij het korps vol grote, stoere dieren. Ze wordt afgescheept met een baantje als parkeerwachter. Maar ze laat het er niet bij zitten, samen met sluwe vos Nick Wilde lost ze een belangrijke zaak op.

Snoepgoed voor je ogen
De animatie in Zootropolis is prachtig en bijna levensecht. De spetterende kleuren zijn als snoepgoed voor je ogen. Maar het leukst is dat op elke straathoek van Zootropolis wel een grap of een hint naar een andere film of serie te vinden is. Een kale meth-maker met zijn leerling? Breaking Bad-fans weten genoeg.

Een gemene spitsmuis die Mr. Big heet waarvoor iedereen bang is? Een link met The Godfather is snel gemaakt. Het zijn bijzondere extra lagen voor wie ze herkent. Maar voor wie al die hints niet oppikt, is ook het ‘gewone’ verhaal al bijzonder genoeg.

Naturistenclub voor dieren
De film hangt van hilarische scènes aan elkaar en verveelt geen moment. Houd je lachspieren maar eens in bedwang als de schattige Judy per ongeluk een naturistenclub voor dieren binnenkomt en verbijsterd een blik werpt tussen de opengesperde poten van een olifant.

Maar het onbetwiste hoogtepunt is de slowmotion-scène met de luiaards. Zij zijn de ambtenaren op het gemeentehuis van Zootropolis. Om de traagheid waarmee zij een stempel zetten - of erger: een mop vertellen - kun je bijna niet anders dan keihard schateren.

Zootropolis is misschien wel de beste animatiefilm van de afgelopen jaren. Of op z’n minst de grappigste. Een absolute aanrader.

Zootropolis - Trailer 2 (Nederlands gesproken) - Disney NL

 

INTERVIEW

Byron Howard en Rich Moore zijn de regisseurs van Zootropolis. We spraken hen in Londen.

Komt het idee van een film over een moderne stad vol pratende dieren van jullie zelf?
Moore: ‘Ja! Als kind keek ik altijd al het liefst naar tekenfilms met dieren. Ik was een echte fan van The Lion King en Jungle Book. Maar de laatste jaren maakte Disney eigenlijk alleen nog maar animatiefilms met prinsessen. Daar waren we wel een beetje klaar mee. We vonden het hoog tijd voor een nieuwe dierenfilm. En dus heb ik bij de baas van Disney voorgesteld om er weer eens eentje met pratende dieren te maken. Maar dan wel een die in deze tijd speelt. Dus mét smartphones, computers en snelle auto’s. En we hadden geluk, hij vond het meteen een goed idee!’

Jullie hebben bijna een jaar besteed aan onderzoek, toch?
Howard: ‘Klopt. We hebben vooraf met dierendeskundigen gesproken en zijn naar Kenia geweest om wilde dieren te bestuderen. In een wildpark hebben we wekenlang heel goed gekeken naar hoe de dieren lopen, hoe ze met elkaar omgaan en hoe ze eten. We zaten daar tussen een kudde van zestigduizend gnoes. Voor die reis had ik in een dierentuin weleens een losse zebra gezien, maar daar zagen we er ineens driehonderd bij elkaar. We hebben er veel schetsen gemaakt die we later voor de film hebben gebruikt.’

Wat vinden jullie zelf het sterkst aan deze film?
Moore: ‘Ik ben heel trots op de beweging. Daar hebben we een nieuwe computertechniek voor gebruikt, een soort windsimulator. Als je in het echt buiten loopt, is er altijd overal beweging. Zelfs als het niet waait, hangen de blaadjes aan de bomen nooit helemaal stil. In Zootropolis bewegen de miljoenen blaadjes en takjes dus ook de hele tijd. Dat klinkt misschien enorm logisch, maar het is dus echt de eerste keer dat dat in een film wordt toegepast. Diezelfde techniek hebben we ook gebruikt voor de vachten van de dieren. Nick Wilde, de vos, heeft bijvoorbeeld tweehonderdduizend haartjes. Ook die bewegen mee en dat maakt het allemaal een stuk levensechter.’

Zootropolis is een film met veel lagen en verwijzingen naar andere films. Niet echt een klassieke Disney-animatiefilm dus?
Howard: ‘Niet in de zin dat de film alleen leuk is voor kleine kinderen. Kleuters hebben natuurlijk geen boodschap aan verwijzingen naar Breaking Bad of The Godfather-films. Maar die hints hoef je niet te snappen om het verhaal toch te kunnen volgen. En neem nou de scènes met de ultra trage luiaards als loketbeambten. Iedereen die weleens iets bij een gemeentehuis heeft moeten ophalen zal de ergernis herkennen en moeten lachen. Kinderen misschien niet, maar die vinden die luiaards vast gewoon lief en grappig om hoe ze eruitzien. We hopen dus eigenlijk dat deze film iedereen iets te bieden heeft.’

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten