I Call My Brothers
Theater

Explosief danstheater laat je alles voelen

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Jacqueline
Ancona

I Call My Brothers

4
Regie:
Liesbeth Coltof
Tekst:
Jonas Hassen Khemiri

Opgezweept door vrolijke muziek met Arabische invloeden dagen Amor en zijn vrienden elkaar uit in een dance battle. Maar dan klinkt er een explosie, zie je vuur en zoekt iedereen dekking. In I call my brothers kruip je in Amors hoofd waar chaos, angst en boosheid in razend tempo om voorrang vechten.

‘Er is iets zieks gebeurd’, vertelt Amor. Een ‘fucking autobom’ is geëxplodeerd en iedereen in de stad is verlamd van angst. De terrorist is niet opgepakt, maar zijn profiel is bekend en de stad ziet blauw van de agenten. Amor schrikt als hij de foto van de dader ziet: dezelfde afkomst, dezelfde grote, zwarte rugzak. De dader is één van ons denkt hij, nee zo iemand is niet eens van ons. Vooral geen aandacht trekken denkt hij, vooral gewoon doen. Maar hoe doe je eigenlijk normaal als je denkt dat iedereen naar je kijkt en jou ziet als dader?

Gevoelens gedanst

Alle gevoelens die bezit nemen van Amors hoofd en zijn hele lichaam worden dansend in beeld gebracht door de vijf dansers en vier acteurs (die net zo hard dansen trouwens). Als Amor doodsbang is om weer naar buiten te moeten, zie je hoe één van de dansers constant door zijn enkels lijkt te zwikken en letterlijk bezwijkt. Maar lang niet alles is zwaar in de voorstelling. Er valt genoeg te lachen als er bijvoorbeeld wordt voorgedaan wat normaal lopen is en dat natuurlijk allesbehalve normaal wordt.

Vooroordelen

Het is mooi om te zien hoe angst en boosheid zich afwisselen in Amors hoofd. Het ene moment wil hij zich onzichtbaar maken, sorry zeggen voor zijn bestaan en het volgende moment wil hij zijn gezicht met fluorescerende verf besmeren en juist van de daken schreeuwen dat hij er is. Je ziet dat hij zelf vooroordelen heeft over politeagenten, maar ook aan zichzelf gaat twijfelen. Is het wel 100% zeker dat hij niets te maken heeft met de bom? Zijn brothers met wie hij belt zijn de enigen die hem overeind houden.

Ritme en energie

Als kijker zit je overal met je neus bovenop. Achterover leunen en het verhaal over je heen laten komen is er niet bij. Anderhalf uur gaan de dansers er vol in. Je ziet het speeksel en de zweetdruppels rondvliegen, je voelt het ritme van de muziek, de energie van de dans en daardoor belanden Amors gevoelens ook in jouw eigen lijf. Een fysieke, explosieve voorstelling waarin niks zwart-wit is en die dwingt tot nadenken. Nog best vermoeiend, zo’n avondje theater!

I call my brothers, samenwerking van De Toneelmakerij en Danstheater AYA, nog tot eind mei in heel Nederland te zien (ook op scholen), bekijk de speellijst op www.toneelmakerij.nl en www.aya.nl, 14+

 

Vond je dit interessant? Lees dan ook eens andere recensies.

Altijd op de hoogte blijven van nieuws dat voor jongeren interessant is? Volg ons via WhatsApp, Snapchat, Facebook of Instagram. Of neem een proefabonnement op de krant!

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren